An Officer and a Spy

An Officer and a Spy ★★★

جالب آنکه سال گذشته همزمان دو فیلم از دو کارگردان کهنه‌کار، رومن پولانسکی و کلینت ایستوود، درباره یک مسئله کمابیش یکسان داشتیم. فیلم پولانسکی روایت دریفوس یهودی و طرد شدنش از جامعه قرن ١٩ فرانسه بخاطر یهودی بودنش و فیلم ایستوود روایت ریچارد جول و طرد شدنش از جامعه دهه ٩٠ آمریکا. هر دو درباره آدم های طرد شده و تنها و البته کمی خوش شانس چرا که بهرحال کلنل یا وکیلی هست که آن ها را از باران اتهامات جامعه مبرا کند. این دو فیلم شاید از نظر ارزش های سینمایی در جایگاه بالایی در کارنامه کارگردانانشان نشنینند و تجربه ای تازه نباشند اما سوالی که در ذهن ایجاد می کنند اساسی‌ست. سوال قرن ها و نسل هاست. این که چرا خود ما مردم، قهرمانان و روشنفکرانمان را در بند می کنیم؟ چرا بجای اینکه کمک کنیم تا جلوتر از ما حرکت کنند و دشواری ها و ناهمواری های پیش روی جامعه را به جان بخرند، با حکومت هم‌دست میشویم و گلویشان را میچسبیم و بر زمین میکوبیم‌شان؟ چرا وقتی آنها ما را متهم می کنند به فساد و زشتی‌ها و اعمال ناپسندمان، با پتک توی سرشان میکوبیم؟ باید کمی تأمل کرد. باید بازنگری کرد. نه در این سرزمین که در هر سرزمینی. شاید اگر در این مملکت هم امکانش می‌بود میشد چند فیلمی درباره آدم هایی این چنینی ساخت. این فقط بحران ما نیست. بحران همه دنیاست. از کرونا هم بدتر است چون که در پی خود حماقت و جهل می‌آورد. امروز هم در همین عالم سینما هستند کسانی که طرد شده اند، بازخواست شده اند، انگشتانی مانند انگشتان گروهبان هانری به سمت‌شان نشانه رفته ولی آن‌ها توان پاسخگویی ندارند. تبعید شده اند. تبعید به جایی بس دردناک تر از جزیره شیطان. تبعید به اعماق اجتماع. جایی که کسی صدایشان را نمیشنود. بعضی روشنفکران و هنرمندان هم بخاطر اینکه متهم نشوند تن به سازش با جامعه دادند. تن به این دادند که هر چه اجتماع میخواهد، خوب یا بد، تقدیمش کنند. نمیدانند بعد ها چه هیولایی خواهد شد این اجتماع. هیولایی که خودشان را هم خواهد بلعید!

AmirHossein liked these reviews