Byzantium ★★★

καθόλα εντυπωσιακή και καθόλου εντυπωσιακή την ίδια στιγμή, με τον neil jordan να βαράει σε ομορφιά, ατμόσφαιρα και συναίσθημα κάτω από βαριές μουσικές και αρτζεντικά κόκκινα. είναι δύσκολο να προσπεράσεις το πόσο κλισέ και ηλίθια είναι η ιστορία (στα φλάσμπακ ήθελα να ξεριζώσω την οθόνη), όμως η arterton και η ronan παίζουν με πάθος και αφοσίωση που σε υποχρεώνει από ντροπή και μόνο να αφοσιωθείς κι εσύ.

on a related note, έχει υπάρξει πρόσφατη ή μη χρονιά όπου φανταστικοί σκηνοθέτες έκαναν τόσους πολλούς παπάδες πάνω σε παντελώς ανάξιο υλικό, με αποτέλεσμα ταινίες που θαυμάζεις (ακόμα και αγαπάς) αλλά σίγουρα όχι χάρη στην ουσία τους; είναι τώρα τι, το μισό μου φετινό τοπ-10 πια; stoker, byzantium, oblivion, grandmaster και μην αρχίσουμε να συζητάμε malick ή refn γιατί είναι αργά και έχει κατέβει ο νέος johnnie to.