Drug War ★★★★½

holy SHIT.

δεν έχεις συχνά τη χαρά να δεις να σου έρχεται από το πουθενά μια από τις καλύτερες περιπέτειες που έχεις δει, οπότε.. ναι. holy shit είναι η φάση.

ξέρεις πώς βλέπεις μια περιπέτεια κι εκεί που έχεις τρελαθεί με τη δράση ξαφνικά περνάμε στην επόμενη σκηνή και είναι ξαφνικά φυσικοί απαλοί ήχοι, ο ήρωας περπατάει στο χαλαρό και αρχίζει να *συζητάει* με κάποιον άλλο χαρακτήρα, ξερωγώ σε ένα μουντά φωτισμένο σαλόνι, και η οθόνη σου γεμίζει *απόψεις* ενώ θα έπρεπε να γεμίζει σφαίρες και awesomeness; οκ, fuck that.

θα φέρω το avengers στην κουβέντα, επειδή είμαι εγώ και φυσικά θα έκανα κάτι τέτοιο, αλλά: ένας από τους λιγότερο συζητημένους λόγους για τους οποίους είναι τέλεια η ταινία του whedon είναι ότι είναι περιπέτεια ασταμάτητα, είναι η μία σκηνή δράσης μετά την άλλη, κι όλα (χαρακτήρες, exposition, δράμα, κορύφωση) είναι ραμμένα πάνω σε set pieces. ο to το κάνει αυτό εδώ ακόμα πιο αγνά. έτσι πρέπει να είναι οι περιπέτειες.

και πώς το κάνει! σου πετάει μια ατάκα διαλόγου "με πρόδωσες" - "όχι δε σε πρόδωσα, είναι η δουλειά μου, είμαι μπάτσος" και ξαφνικά βάζεις στο μυαλό σου μια ολόκληρη ταινία πίσω από αυτή την ατάκα, μια ολόκληρη ταινία που έχεις δει άλλες 300 φορές και φυσικά δε χρειάζεται ο to να σου δείξει ούτε ένα frame της, παρά σε αφήνει να την σχηματίσεις εσύ. γιατί έχει τώρα πιο σημαντικά πράγματα να κάνει όπως το να σου δείξει μια απίστευτα γαμιστερή σκηνή δράσης αντί να σου εξηγεί πώς έφτασε εκεί ο ένας κι ο άλλος. we get it, έτσι δεν είναι;

επί της ουσίας η ταινία είναι 7-8 σκηνές δράσης χωρίς τίποτα περιττό, με offbeat χαρακτήρες να ταιριάζουν τέλεια με το νηφάλιο τόνο άλλων στιγμών, με τον sun honglei να εκτοξεύεται στο #1 μου για τον φετινό α' ανδρικό στα blogoscars, με μια ολόκληρη ταινία να περνάει μέσα σε ένα σύννεφο αβεβαιότητας σχετικά με κίνητρα, σκοπούς και loyalties, με το απίστευτο φινάλε να σε πιάνει από τους ώμους και να σε κουνάει λέγοντάς σου "είμαι ΑΛΛΟ πράγμα από αυτό που νόμιζες ότι είμαι, πώς σε άφησα τόσο μαλάκα;;;" και με μια χρονιά της μιας μαλακίας περιπέτειας μετά την άλλη επιτέλους να εξιλεώνεται.

εγώ είμαι υπερβολικός; ο to γύρισε αυτό το φινάλε. ό,τι θέλω θα λέω.

dark tyler liked this review