Snowpiercer ★★★★

άνετα το βλέπω να ανεβαίνει σε δεύτερη θέαση.

αυτό που δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μην αναφέρεται παντού: είναι βασικά "The Matrix: The (One) Movie". πετώντας αυτό τον ελέφαντα κάτω από τις ράγες του τρένου, έχουμε να πούμε τα εξής.

είναι από αυτές τις ταινίες που κάθε δέκα λεπτά σταματάς να επεξεργάζεσαι κι απλά μονολογείς "τι γύρισε ο άνθρωπος".

η μονοδιάστατη ροή πληροφορίας, πλοκής και θεματικής απεικονίζεται τέλεια ως μια συρραφή τάξεων/βαγονιών, κάνοντας την κοινωνική θεωρία να μοιάζει με μια feature εκδοχή της σκηνής του διαδρόμου από το oldboy. το φιλμ θα κατηγορηθεί ως προφανές, αλλά μου μοιάζει τουλάχιστον άστοχη αν όχι περιττή κατηγορία, απέναντι σε κάτι που τόσο περήφανα φορά τη γραμμικότητα του χαρακτήρα του. είναι μια άσκηση ύφους και αφήγησης, ξεκινώντας από το Α για να φτάσεις στο Ω, πόσα μπορείς να κάνεις, πόσα μπορείς να πεις και με πόσους τρόπους. ο μπονγκ έχει φτιάξει μια αληθινή περιπέτεια για σινεμά που δε μοιάζει καθόλου με αυτό που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τις περιπέτειες που συνήθως βλέπουμε στο σινεμά (και που συχνά δεν είναι καν ιδιαίτερα κινηματογραφικές).

στα πιο συγκεκριμένα, η σκηνή με τις δάδες στο τούνελ, οτιδήποτε έχει να κάνει με την τίλντα, όλη η 3η πράξη και η κορύφωση με την ακολουθία των upper class βαγονιών, η αίσθηση πως όσο πλησιάζουμε στο τέρμα το τρένο ανεβάζει στροφές (κλασικό στοιχείο ταυτότητας ασιατικού σινεμά, από το οποίο η μετάβαση του μπονγκ εδώ είναι αν όχι απόλυτα πετυχημένη, τότε σίγουρα τρομερά ενδιαφέρουσα), η instant classic σκηνή με το γλίστρημα στο ψάρι (case in point για την προηγούμενη παρένθεση).

μπορώ να καταλάβω απόλυτα γιατί κάποιος ενθουσιασμένος με αυτό το κλειστοφοβικό, κοινωνιολογικό βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας, θα το αποκαλούσε έως και αριστούργημα. δεν είναι τόσο καλό- είναι ωστόσο τόσο γαμάτο.