The Counselor ★★★★

wtf did i just see

morality play απουσία ηθικής επειδή έτσι είναι ο κόσμος, ένα συρματόπλεγμα διασταυρούμενων διαδρομών και ανθρώπων και ιστοριών, δίχως η μία να έχει νοιάζεται για την άλλη, δίχως να ενδιαφέρεται για τι συμβαίνει παραδίπλα. λαμβάνουμε βασικά στοιχεία, μόνο αυτά που προκύπτουν με φυσικότητα ("φυσικότητα") στην εκάστοτε διασταύρωση (η κάθε σκηνή αν προσέξεις δεν είναι συνέχεια της προηγούμενης, είναι ευθύ άθροισμα των δύο προηγούμενων κατά κάποιο τρόπο), και συνεχίζουμε τη διαδρομή μας αφήνοντάς τα όλα πίσω. δίχως συναίσθημα, δίχως έγνοια, δίχως -φυσικά- ηθική. διότι όλα είναι απογυμνωμένα, μέσα σε ένα σύστημα επιλογών και γραμμών που απλά δίνουν (τυχαία/προκαθορισμένα) αποτελέσματα (συνάντηση 1 -> αποτέλεσμα Α). καμία κατανόηση, μόνο ένα σύνολο που υφίσταται, που λειτουργεί, δίχως να το αφορά τι συμβαίνει στα επιμέρους κομμάτια του. άμα σου κάτσει η ανάποδη, σόρι δικέ μου, τον πούλο.

είναι απίστευτα κατασκευασμένο, ο σκοτ το έχει φτιάξει με τρομερή μαεστρία, η ιδέα και η έννοια των πάσης φύσεων γραμμών και ορίων είναι παρούσα στην παραμικρή πτυχή της εντελώς στοιχειώδους ιστορίας του μακάρθι, που νιώθεις πως από πίσω κρύβει περίπου 6-7 σεζόν breaking bad αλλά δεν έχει καμία ανάγκη να τις αφηγηθεί γιατί, σου λέει, δεν έχει σημασία. καταπληκτικό companion piece του no country for old men το οποίο θέλω να ξαναδώ γιατί νομίζω θα το εκτιμήσω τώρα περισσότερο. ο σκοτ μου φαίνεται ανέδειξε τον μακάρθι καλύτερα από τους κοέν.

ωστόσο η κάμερον ντίαζ είναι φρικτή. είναι η μόνη ηθοποιός εκεί μέσα που με πέταγε διαρκώς έξω από την ταινία. στην τελευταία της σκηνή έπιασα τον εαυτό μου να μην προσέχω τα λόγια της, απλά να την κοιτάω και να αναρωτιέμαι αν έχει την παραμικρή ιδέα τι σημαίνουν όλα αυτά που λέει και κάνει στην ταινία.

δηλαδή και για άλλους πιθανώς να ισχύει το ίδιο πράγμα, αλλά μόνο αυτή με έκανε να το αναρωτηθώ.