The Grand Budapest Hotel ★★★★½

γενικά νομίζω θα πάρει λίγο καιρό και αρκετές θεάσεις για να σιγουρευτούμε τι είδαμε. μπορεί και να είναι η πιο πυκνή ταινία του γουές, σίγουρα εκείνη που τον βλέπει να κάνει το μεγαλύτερο άλμα από την προηγούμενή του.

(έχει πλάκα πώς μετά το δημιουργικό ναδίρ του darjeeling limited αντί να παγιδευτεί σε έναν αυτοπαρωδικό αυτισμό για τον εαυτό και δέκα από εμάς τους βλαμμένους, αντ'αυτού λες και ξαφνικά ανακάλυψε πώς να λέει νέα πράγματα με νέους τρόπους.)

οι σχέσεις γιου-πατέρα-αδερφού που πάντα σε κάποια μορφή κρατούν κεντρικό ρόλο στις ταινίες του, εδώ γυρνούν ανάποδα, γιατί για πρώτη φορά ο κεντρικός ήρωας δεν είναι ο ίδιος το πιτσιρίκι που δε μεγαλώνει / αδερφός που δεν ξέρει πώς να εκφραστεί στους αδερφούς του / αγόρι που προσπαθεί να ξεφύγει από τη σκιά του πατέρα του, αλλά είναι ο άντρας που κάνει το μεγάλο ταξίδι μαζί με το παιδί (μέσα) του και καταλήγει να τα κάνει όλα γι'αυτό.

αυτή η ιδιότυπη αντίστροφη ωρίμανση (φυσική συνέχεια ενός moonrise kingdom όπου ο γουές εξερευνούσε για πρώτη φορά τον έρωτα και την αγάπη με ενήλικους όρους έχοντας ως πρωταγωνιστές δυο δωδεκάχρονα), αυτό το παράλληλο ταξίδι άντρα και παιδιού, μετουσιώνεται σε μια τρομερού κεφιού caper comedy/adventure εποχής (!) που διαθέτει ως ραχοκοκαλιά ένα δικό της αντίστοιχο ταξίδι. αυτό της ευρώπης (του πολιτισμού δηλαδή) μέσα από τη φρίκη ενός πολέμου που τα ισοπεδώνει όλα.

μπορεί τα ονόματα να είναι παραλλαγμένα, μπορεί οι φασίστες να έχουν γνώριμα καρτουνίστικα πρόσωπα, μπορεί να μην πέφτει ποτέ ούτε μια ματωμένη τουφεκιά στην ταινία, όμως όλα είναι εκεί για όποιον θέλει να κοιτάξει ανάμεσα στα πολλά γέλια (είναι μακράν η αστειότερη ταινία του άντερσον- τι ισορροπία κι αυτή). διόλου τυχαίος ο κεντρικός ρόλος που παίζει ένας μετανάστης, γύρω από τον οποίο εν τέλει περιστρέφονται όλα.

κι αν πολλοί θα απορρίψουν το τέχνασμα των πολλών αφηγήσεων που βρίσκονται η μία μες στην άλλη ως κάτι περιττό ή μια απλή επίδειξη, θα έχουν χάσει το επιμύθιο του πολιτικότερου μέχρι σήμερα άντερσον: οι μύθοι και η παράδοση και η ευγένεια και, ναι, οι ήρωες, ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά στην ελπίδα πως κάτι όμορφο πάντα θα επιβιώσει. όλη η ταινία είναι ένα ταξίδι ωρίμανσης φυσικά (του φάινς, του άντερσον, της ευρώπης, του πολιτισμού!) και ο προορισμός είναι το σήμερα, δηλαδή το αύριο. τα βιβλία κλείνουν, ο γουες εξηγεί "εμπνευσμένο από τις αφηγήσεις του στέφαν τσβάιχ", κλείνει κι εκείνος το δικό του βιβλίο. πηγαία συγκίνηση. φτάσαμε.

ή τελοσπάντων για κάτι τέτοιο κατάφερε για μια μικρή έστω στιγμή να με πείσει αυτό το υπέροχο παραμύθι.

dark tyler liked these reviews