Thor: The Dark World

πραγματικά σε κάνει να επανεκτιμήσεις την disco/eurovision γοητεία και σαχλαμάρα του πρώτου φιλμ, που βγάζει άπειρο υλικό από το να ρίχνει τον θωρ σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει. επίσης βγάζει άπειρο υλικό από τον Χαρισματικό Κύριο Χίντλστον, τον οποίον αυτή εδώ η ταινία χαραμίζει παντελώς.

είναι βασικά μια straight σκοταδούρα με βαρετή καταστροφή, αδιάφορη μυθολογία, παντελώς ξεχάσιμους κακούς με κίνητρο ΛΕΗΖΕΡ ΑΡΓΚ ΠΙΟΥ ΠΙΟΥ (θέλω να πω, ο λόκι στο avengers ήταν ο κομπλεξικός απολαυστικός αδερφός, δεν ήθελε κάτι *πολύπλοκο* αλλά σε ένοιαζε ο ίδιος ξερωγώ), με την νάταλι πόρτμαν που ούτε θέλει να είναι εκεί, ούτε έχει λόγο να είναι εκεί, ούτε η ταινία την θέλει να είναι εκεί, ούτε κανείς από εμάς την θέλει εκεί.

είναι βασικά το terminator: salvation, που όμως ανά σημεία σου θυμίζει ότι υπάρχουν κάτι διασκεδαστικά στοιχεία εκεί στις άκρες του (βασικά οτιδήποτε έχει να κάνει με τον λόκι, ή με τον θωρ στην δική μας καθημερινότητα). ο ιντρις έλμπα κάνει 2 πράγματα, κουλ. ο κακιχάρα πάλι δεν κάνει τίποτα. η πρώτη σκηνή των credits έμοιαζε να έχει ξεφύγει από κάποιο από τα cheesy, πολύ-μελλοντικά επεισόδια doctor who του RTD. η δεύτερη σκηνή των credits σε κάνει να θυμηθείς πως είδες μια ταινία που δεν τελειώνει.

αλλά κατά βάση δε σε νοιάζει. ακόμα και το iron man 2 είχε τον μίκι ρουρκ με ηλεκτρικά πλοκάμια και την σκάρλετ γιόχανσον σε σπάντεξ. από αυτό εδώ ειλικρινά δε μπορώ να φανταστώ τι θα θυμάται κανείς σε ένα μήνα από τώρα.