Upstream Color ★★★★★

το 'δύσκολο δεύτερο άλμπουμ' του carruth δεν είναι μεγαλειώδες επειδή επιβεβαιώνει το ταλέντο που γνωρίσαμε πριν μια σχεδόν δεκαετία-- αλλά επειδή σε πιάνει απροετοίμαστο κάνοντας κάτι εντελώς διαφορετικό με παρόμοια υλικά. το primer μιλούσε με αυστηρούς όρους και κανόνες, το upstream color είναι χρώματα που πασαλείβονται στον καμβά δίχως να γνωρίζεις (μόνο να υποθέτεις, να αισθάνεσαι) τι μπορεί να απεικονίζουν.

όμως και οι δύο ταινίες μιλούν με τον τρόπο τους για συναισθηματικά κενά, για ελλείψεις, για τραύματα, για δεύτερες ευκαιρίες. η αγωνία του να προσπαθείς ξανά αποτυπώνεται με πνιγηρή απόγνωση στο primer και με ποιητική στο upstream color, όμως είναι πάντα εκεί. οι χαρακτήρες του carruth ξεμπλέκουν έναν ιστό, προσπαθούν να βγάλουν κάποιο νόημα από τις κατακερματισμένες ψυχές τους, κι ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης/μοντέρ/θαύμα της φύσης/μελλοντικός νομπελίστας αφηγείται την ιστορία με τρόπο που να το κάνει βέβαιο πως θα ακολουθούμε τα αβέβαια βήματά τους από σχεδόν πρώτο πρόσωπο. η εμπειρία σε αγκαλιάζει, δε σου επιτρέπει να μη τη νιώσεις.

(απαραίτητο disclaimer, όχι, προφανώς και δεν κατάλαβα όσα είδα. εξίσου σημαντικά, όχι, δεν πειράζει στο ελάχιστο.)

ο carruth στήνει έναν αφηγηματικό κύκλο που λειτουργεί μοιραία και αδυσώπητα με τους ανθρώπους στο κέντρο να είναι απλές, μικρές συμπτώσεις που όμως σημαίνουν τα πάντα ('όποια κι αν είναι η μορφή της ιστορίας τους, το χρώμα θα κυλάει πάντα προς τα ψηλά'). κι απαιτεί από εμάς να συνθέσουμε την μεγάλη εικόνα (ή την οσοδήποτε μεγαλύτερη μπορεί να αρκεί στον καθένα) μέσα από τις μικρότερες, προσωπικές μελαγχολικές στιγμές.

κάνοντας το, συνθλίβει την έννοια του exposition, ακολουθώντας πιστά το δόγμα πως μια ιστορία απαιτεί μόνο όση πληροφορία προκύπτει με φυσικότητα, δίχως στατικά λογύδρια. παρά μόνο με τη δύναμη της εικόνας, του μοντάζ, της αίσθησης, της δύναμης του νου μας να ενώνει σκέψεις, τελείες, πράξεις μεταξύ τους. (η ταινία είναι πανέμορφη, by the way.) το πηγαίνει στο άκρο, γιατί είναι φτιαγμένη με τρόπο που πρακτικά δεν χρειάζεται καν την ύπαρξη του διαλόγου. τα λιγοστά λόγια που υπάρχουν, βαστούν τον ίδιο ρόλο που κρατά ένας ήχος σαν αυτούς που ηχογραφεί ο εκπαιδευτής.

τελοσπάντων, ο carruth πολύ καλά κάνει. πάντα θα έχουμε ανάγκη ακραίους δημιουργούς με ακραίες αισθητικές και ακραία οράματα. ειδικά όταν χρησιμοποιούν φαντασία και μυαλό για να εξερευνήσουν βασικά ανθρώπινα άγχη και αγωνίες.

dark tyler liked these reviews