Beneath the Planet of the Apes ★★½

Το πόσο δύσκολο ήταν για τον Franklin J. Schaffner να ισορροπήσει ανάμεσα στην πομπώδη, διδακτική πλευρά του Planet of the Apes και το αγνό, ουσιώδες storytelling, το αποδεικνύει κατευθείαν το πρώτο sequel της σειράς, το οποίο επιχειρεί να διευρύνει το σύμπαν της ταινίας με περισσότερες φατρίες της κοινωνίας των πιθήκων και υπόγειες κοινωνίες εναπομεινάντων ανθρώπων (και της θρησκείας τους) για να το καταστρέψει ολοκληρωτικά και κυριολεκτικά στο φινάλε, σαν εναλλακτικός Dr Strangelove, ο οποίος εξακολουθεί να λατρεύει την ατομική βόμβα.

Στο Beneath The Planet of the Apes, ο Ted Post εγκαταλείπει την κονκισταδόρικη διάθεση του πρωτότυπου φιλμ και ουσιαστικά σκηνοθετεί μια τηλεοπτική βερσιόν της πρώτης ταινίας για το πρώτο μισό (που ακολουθεί τον James Franciscus - δεν μπορώ να αποτυπώσω με λόγια το απρόσμενο meta της όλης κατάστασης - σε μια πορεία ταυτόσημη με αυτή του Charlton Heston της πρώτης ταινίας) χωρίς έμπνευση, ένταση ή, έστω, ενδιαφέρον. Κάθε απόπειρα δε για κοινωνιολογική εμβάθυνση προκαλεί ακούσια γέλια (σχεδόν περιμένεις να ακούσεις ηχογραφημένο γέλιο σε κάποιες σκηνές), ο Franciscus είναι επιεικώς τραγικός, ειδικά στις δραματικές ατάκες του και το όλο project θυμίζει ένα sitcom που πήρε τον αναμφίβολα κακό δρόμο.

ΑΛΛΑ.

Στο δεύτερο μισό, η ταινία παίρνει στροφή, επιστρέφει στις απαισιόδοξες θεματικές περί ανθρώπινες φύσης που άγγιξε η πρώτη ταινία, εισάγει ένα σύνολο larger than life χαρακτήρων (τηλεπαθητικοί άνθρωποι στα έγκατα της Γης, ναι, φυσικά, έχει συμβεί και με τους Morlocks) αγνοώντας τελείως τους πιθήκους του τίτλου και επιλέγει τον πιο σκοτεινό δρόμο για ΟΛΟΥΣ τους πρωταγωνιστές της, σοκάροντας με τις επιλογές της και την τελική κατάληξή της. Ναι, η εκτέλεση της ιδέας παραμένει ατάλαντη και το στήσιμο των σκηνών οριακά γελοίο αλλά η όλη τροπή, αν μη τι άλλο, προκαλεί έκπληξη και, τελικά, θαυμασμό, μετατρέποντας τον Πλανήτη των Πιθήκων ξαφνικά σε Κρύπτον, προς αναζήτηση ενός Καλ-Ελ.

Τρελή, τρελή ταινία, φιλόδοξη και με άγνοια κινδύνου. Χεχ.