Closed Curtain ★★★

Ο Παναχί εξακολουθεί να κάνει ταινίες και να σπάει τα νεύρα της εξουσίας της χώρας του και αυτό, υποθέτω, είναι το σημαντικότερο από όλα. Στο Closed Curtain, ο σκηνοθέτης ξεκινά συμβατικά με έναν άνδρα κι έναν σκύλο, στην συνέχεια προσθέτει στην ιστορία μία γυναίκα αμφιβόλου προέλευσης και προθέσεων, ρίχνει τις κουρτίνες στη μέση της αφήγησης κυριολεκτικά και μεταφορικά, μπαίνει ο ίδιος στο πλάνο ως υβρίδιο αντικειμένου και κριτή ταυτόχρονα και μετατρέπει το όλο project σε κάτι τόσο προσωπικό, που σχεδόν δεν έχεις δικαίωμα να το κρίνεις. Σε αντίθεση με το This is not a film, o Παναχί δεν εξομολογείται απλά σε ένα iphone τον εγκλεισμό του αλλά ανοίγει την ψυχή του στον κόσμο χρησιμοποιώντας την κάμερα, το σενάριο, τις αφίσες των προηγούμενων ταινιών του και τα φαντάσματα των χαρακτήρων που ο ίδιος δημιούργησε.

Ούτε φιλμ μυθοπλασίας αλλά ούτε και ντοκιμαντέρ, το Closed Curtain αποτελεί περισσότερο την κατάθεση ενός δημιουργού που αρνείται να σταματήσει, όσο τον κατατρώει η θλίψη και η απογοήτευση και η πεποίθηση ότι ίσως αυτή τη φορά ίσως τον νικήσει ο εχθρός, όπως μαρτυρά και το ιδιοφυώς διττό φινάλε. Ανάμεσα σε όλα αυτά, η σπίθα ενός ικανού σκηνοθέτη είναι ορατή, απλά δεν είναι αρκετή για να υπογραμμίσει το πραγματικό εύρος των δυνατοτήτων του. Ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει, όμως, γι'αυτό;