Enemy

Enemy ★★★★

This review may contain spoilers. I can handle the truth.

This review may contain spoilers.

To Enemy του Dennis Villeneuve βασίζεται στο βιβλίο The Double του José Saramago και όχι στο The Double του Fyodor Dostoyevsky και δεν έχει καμία σχέση με το The Double του Richard Ayoade, παρά το γεγονός ότι και τα δύο σχετίζονται με την ύπαρξη σωσιών, που οδηγούν τους πρωταγωνιστές της κάθε ταινίας στα όριά τους. Ενώ το φιλμ του Ayoade είναι μια μαύρη κωμωδία, που βασίζεται περισσότερο στο σουρεαλιστικό παιχνίδισμα που θα έβρισκε κανείς στο σύμπαν του Τατί ή του Ρόι Άντερσον, το Enemy χτίζει έναν καθημερινό εφιάλτη, χωρίς πολλά λόγια, επεξηγήσεις ή κωμικά ξεσπάσματα, όπως θα περίμενε κανείς από ένα σαφώς πιο Lynch-ικό ή/και Cronenberg-ικό σύμπαν. Οποία έκπληξη που ο Villeneuve είναι, επίσης, Καναδός, ε;

Το βασικότερο γαμάτο της υπόθεσης είναι ότι η ταινία είναι εξίσου ένα παραληρηματικό παραμύθι διαταραγμένης προσωπικότητας κι ένα μασκαρεμένο Invasion of the body snatchers, με τους ιστούς των αραχνών να έχουν απλωθεί πάνω από το skyline του Τορόντο και τον διπλό Jake Gyllenhaal να προσπαθεί και ο ίδιος να ξεδιαλύνει την ιστορία, ανάλογα με το πόσο κυριολεκτικά ή μεταφορικά εκλαμβάνει κανείς τα επί της οθόνης δρώμενα. Στοιχεία που να υποστηρίζουν το κάθε σενάριο υπάρχουν διακριτά μέσα στην ταινία, οι ομοιότητες της Melanie Laurent και της Sarah Gadon είναι περισσότερες από όσο μπορεί να αγνοήσει κανείς και το τελικό πλάνο είναι όσο what the fuck χρειάζεται για να ξεκινήσει συζητήσεις στο κατά πόσο η ταινία πλησιάζει το αυθεντικό sci-fi horror ή βρίσκει εξήγηση σε περισσότερο φροϋδικά μονοπάτια.

Το αν θα αγγίξει τελικά κάποιον ή όχι είναι προσωπική υπόθεση (προσωπικά, πάντα το what the fuck με γοητεύει), όμως, θα σταθώ στο πόσο σημαντικός σκηνοθέτης ανάγεται αυτόματα ο Villeneuve, έχοντας πλέον αποδείξει ότι είναι ικανότατος και στο indie δράμα και (ουσιαστικά) στην αρχαιοελληνική τραγωδία και στα πιο χολιγουντιανά φιλμ (που δεν χάνουν την ταυτότητά τους), χτίζοντας εν τέλει μια φιλμογραφία που του επιτρέπει να μπαινοβγαίνει σε μεγάλα στούντιο και φεστιβαλικά σαλόνια. Το Enemy δεν είναι το arthouse αριστούργημα, που μερικοί περιμένουν, αλλά είναι η ένδειξη της δύναμης της προσωπικής ελευθερίας ενός σκηνοθέτη, που ευτυχώς δεν πάσχει από overacting ή υπεραναλυτική διάθεση, όταν απλά θέλει να πειραματιστεί με το ύφος του και να εξελίξει την πορεία του.

Το Enemy ξεκινά λέγοντας ότι "Chaos is order yet undeciphered" και προσκαλεί τον κάθε θεατή να βρει τα στοιχεία, που θα βάλουν σε τάξη την φιλμική του εμπειρία. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν είναι σωστός ή όχι, όμως, όλες οι δυνατότητες παραμένουν ανοιχτές , αρκεί κανείς να αποφασίσει αν ο εχθρός βρίσκεται κάπου εκεί έξω ή αν είναι κρυμμένος καλά μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Και αυτή, είναι μια από τις θεμελιώδεις ερωτήσεις του σύμπαντος.

Block or Report

Dimitris liked these reviews