Escape from the Planet of the Apes ★★½

Αν το Beneath the Planet of the Apes ήταν μάλλον σχιζοφρενικό στον πυρήνα του, το "Escape..." είναι πλέον ξεκάθαρα χωρισμένο σε δύο εντελώς διαφορετικής φύσης μέρη.

Το πρώτο μισό είναι ένα καθαρόαιμο slapstick φιλμ, το οποίο αντιστρέφει την ιδέα του πρωτότυπου και βρίσκει τον Cornelius, την Zira και τον πρωτοεμφανιζόμενο Dr. Milo να προσγειώνονται στη Γη του παρελθόντος τους, δύο χρόνια μετά την εκτόξευση του Τέιλορ και του πληρώματός του και αρκετά χρόνια πριν την επανάσταση των πιθήκων, έχοντας διαφύγει από την κατεστραμμένη Γη του μέλλοντος και με την προκαθορισμένη πορεία της ανθρωπότητας καταγεγραμμένη μόνο στο μυαλό τους. Με αυτή τη σεναριακή αφορμή, το φιλμ προσπαθεί να πει πράγματα σχετικά με την ξενοφοβία, την αντιμετώπιση των κατοικιδίων από τον μέσο άνθρωπο, την τρέλα των Αμερικανών για το... star system και την μόνιμη μανία του ανθρώπου για τον πόλεμο και τα όπλα, όλα τα παραπάνω, όμως, μένουν μόνο ως υπόνοιες όσο η Ζira και ο Cornelius μοιάζουν βγαλμένοι από μία καθημερινή κωμική σειρά, συνεχίζοντας το φλερτ της σειράς με το sitcom (όπως ξεκίνησε στο "Beneath...") και χτίζοντας τον χαρακτήρα των πιθήκων με χαριτωμενιές και συζυγικά καβγαδάκια. Μέσα σε αυτά, βέβαια, μαθαίνουμε και το μέλλον της ανθρωπότητας / παρελθόν του "Πλανήτη των Πιθήκων", καθώς ουσιαστικά προοικονομούνται τα γεγονότα των δύο επόμενων ταινιών, και παίρνουμε μια γεύση από την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων που έρχεται.

Γιατί ακολουθώντας την παράδοση των grimm endings, στο δεύτερο μέρος του, το "Escape..." αλλάζει τόνο, γκρεμίζει οποιεσδήποτε γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ των εξελιγμένων και των υπο-εξέλιξη, οδηγεί την λύση της ιστορίας για ακόμη μια φορά σε μια ένοπλη σύγκρουση - χωρίς καβαλάρηδες αυτή τη φορά - και εξασφαλίζει για κάθε έναν από τους πρωταγωνιστές του το πιο δραματικό φινάλε, το οποίο σώζεται από ένα ελπιδιφόρο φινάλε της τελευταίας στιγμής.

Παρά τις κωμικές εξάρσεις της αρχής, όμως, το φιλμ παραμένει ρεαλιστικό (ακόμη κι αν κάποιος το χαρακτηρίσει απαισιόδοξο) σε αντίθεση με την υπερβολική εξτραβαγκάντζα που έκλεισε την προηγούμενη ταινία και ίσως είναι και το πιο αυτόνομο από όλα τα φιλμ της σειράς, ακολουθώντας μια ιστορία με ξεκάθαρη αρχή, μέση και τέλος, χωρίς να αφήνει υποπλοκές για την συνέχεια παρά ανοίγει απλά τον δρόμο για το μέλλον. Ή το παρελθόν, ανάλογα πώς θα το δει κανείς.