Planet of the Apes ★★★★½

Αν εξαιρέσει κανείς την παιδιάστικη, οικολογική προσέγγιση, η οποία, όμως, είναι και καίρια αλλά και πρόθυμη να προχωρήσει σε σκοτεινά μονοπάτια (όπως αποδεικνύουν κυρίως οι κατώτερες συνέχειες), είναι εντυπωσιακό το πόσο καλά πηγαίνουν οι περισσότεροι παράγοντες στην ταινία.

Από την στιγμή που οι αστροναύτες προσγειώνονται στον φαινομενικά άγνωστο πλανήτη και την αναζήτησή τους για εύφορη γη μέχρι την ανακάλυψη της ανθρώπινης παρουσίας και της πολιτισμένης κοινωνίας των νοημόνων πιθήκων, η αίσθηση του χώρου, της κίνησης, του ρυθμού, της ανάπτυξης της ιστορίας είναι υ π ο δ ε ι γ μ α τ ι κ ή, με τα μακρινά πλάνα να εναλλάσσονται με τα κοντινά, τις γωνίες λήψης να αποκαλύπτουν (ή να ανακαλύπτουν, καλύτερα, μαζί με τους πρωταγωνιστές) σταδιακά τον νέο κόσμο στον θεατή, τις σκηνές δράσης να αναδεικνύουν περισσότερη ένταση από όση φαινομενικά αποτυπώνουν και μια συνεχή ειρωνεία να υπογραμμίζει την απιθανότητα (ή και όχι) της ιστορίας.

Ειδικά το πρώτο ημίωρο της ταινίας (στο οποίο οι Γήινοι αναζητούν βιώσιμες συνθήκες στον νέο πλανήτη) είναι εξαιρετικό στην αίσθηση οικονομίας του και στέκει αυτόνομα ως μια μικρή ιστορία απρόσμενων κατακτητών (ακόμα μία θεματική που εξετάζει ολόκληρη η σειρά) μέχρι να πάρει άλλη τροπή και να στραφεί σε πιο κοινωνιολογικές κατευθύνσεις στη συνέχεια.

Το όλο δε πιθανώς βαρύγδουπο θέμα του τι είναι ο άνθρωπος και τι τον κάνει ανώτερο ον ισορροπεί ιδανικά με τα μίνι στοιχεία sitcom που αποκτά η ιστορία όταν μπλέκεται με την καθημερινή ζωή των πιθήκων για να ακολουθήσει στο φινάλε αντίστροφη πορεία και να επιστρέψει εκεί που ξεκίνησε, τόσο τοπογραφικά όσο και θεματικά, και να αποκαλύψει την πραγματική ταυτότητα του πλανήτη και την ουσιαστική βάση της ταινίας, η οποία ταιριάζει τόσο στις οικολογικές ανησυχίες των 60ς αλλά και στις σύγχρονες αντιπολεμικές προσεγγίσεις, οι οποίες εξακολουθούν να απασχολούν την "ανθρωπότητα" αλλά όχι απαραίτητα τους ανθρώπους ως είδος.