Post Mortem ★★★

Έντονη αίσθηση ότι εδώ ο Larrain προσπαθεί να κάνει αυτό που βγήκε τόσο αβίαστα στο Tony Manero, όμως ούτε στο character development τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά (ο πρωταγωνιστής παραμένει κάπως θολός μέχρι το τέλος), ούτε στην αποτύπωση των συνθηκών καταλήγει πολύ ψύχραιμος (ίσα ίσα, πέφτει σε πολλές παγίδες "δράματος" στην πορεία), ούτε στην ουσιαστική ανάπτυξη της ιστορίας του πέρα από τον κοινωνικό σχολιασμό καταφέρνει να φανεί ολοκληρωμένος (ίσως, μάλιστα η αυτόνομη ιστορία της ταινίας να είναι και το πιο αδύναμο σημείο της). Παρόλα αυτά, η επιλογή των πλάνων και η αλληλουχία των σκηνών είναι τεχνικά εξαίσια, η εναλλαγή του ρυθμού προσδίδει την αίσθηση θρίλερ που εμφανίστηκε (με μεγαλύτερη δυναμική εκεί) και στο Tony Manero και η τελική σκηνή αποτελεί μάθημα οικονομίας αλλά και έντασης μαζί, όντας πολύ πιο αποτελεσματική από ολόκληρη την ταινία που προηγήθηκε μέχρι τότε. Ωραία περίπτωση δημιουργού ο Larrain, και αυτό φαίνεται καθαρά στη πρώτα του έργα, όπου η αλλοίωση της εικόνας και του φακού δεν είχε εντυπωθεί ακόμα στις καλλιτεχνικές του ανησυχίες.

Dimitris liked this review