Saving Mr. Banks ★★

Eίχα διαβάσει ότι στην μαγειρική μπορείς να αυτοσχεδιάζεις αλλά στην ζαχαροπλαστική πρέπει να ακολουθείς ακριβώς δοσολογίες και οδηγίες. Καθόλου παράξενο λοιπόν που το Saving Mr Banks δεν λοξοδρομεί ούτε εκατοστό από τον κανόνα για να προκαλέσει συγκίνηση και να δημιουργήσει μια "αληθινή" ιστορία, στην οποία η δημιουργός της Μαίρη Πόππινς αγκαλιάζει και συμφιλιώνεται με το παρελθόν της όσο ο καλοκάγαθος Walt Disney προσπαθεί να "αγκαλιάσει" το όνειρό της. Μόνο που πέρα από γλυκιά, η ταινία είναι και πολύ generic.

Η ξινή χαρακτήρας που μαλακώνει στην πορεία, ο επιχειρηματίας που ενσταλλάζει στο όνειρό του την παιδική του ηλικία, οι μνήμες του παρελθόντος που μετατρέπουν το κάθε βιβλίο σε μέσο μεταμέλειας και οι σιροπιαστές ιστορίες του Πολ Τζιαμάτι της διπλανής πόρτας δηλώνουν φυσικά το παρόν, δημιουργώντας ένα απόλυτα "γιορτινό" φιλμ αλλά αποτυγχάνοντας να καμουφλάρουν τον ουσιαστικό μηχανισμό από πίσω. Ο Walt Disney θα τα κατάφερνε καλύτερα.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να δει κανείς την ταινία χαλαρά και χουχουχα σε κάποια προβολή (τα απανωτά τηλεοπτικά runs σε καμιά τριετία είναι εγγυημένα) , όμως, το γεγονός ότι ακολουθεί τόσο πολύ την πεπατημένη αφαιρεί από το τελικό αποτέλεσμα την μαγεία. Η σκηνή ας πούμε που η Travers τοποθετεί τα τραγούδια της Mary Poppins στις αναμνήσεις της είναι ενδεικτική του πόσο καλά θα μπορούσε να λειτουργήσει η ταινία αν δεν υπήρχαν σκηνές (όπως αυτή όπου ο Disney αφηγείται την δική του ιστορία για να πείσει την συγγραφέα να του δώσει τα δικαιώματα) που σχεδόν φωνάζουν στην οθόνη για να εκμαιεύσουν το δάκρυ του θεατή ή να κάνουν τόσο προφανείς τους παραλληλισμούς και τα νοήματα, ώστε να τα καταλάβει και η κυρία Φρειδερίκη από τον τρίτο, που τρελαίνεται για λίγο μελόδραμα αλλά δεν της αρέσει το σινεμά, τι θέλει να πει ο ποιητής.

Κατά τα άλλα, μια χαρά ταινία η Mary Poppins ήσυχη, μην προσπαθείτε να καταστρέψετε μία μία τις παιδικές μας εικόνες. Ευχαριστώ. Και καλή χρονιά.