Suntan ★★★½

Πόσο ανατριχιαστικός ο Μάκης Παπαδημητρίου σε αυτό το διεστραμμένο παραμύθι ενηλικίωσης, που σου αφήνει να μάθεις μόνο τόσα όσα χρειάζεσαι για να αναλογιστείς τα υπόλοιπα, που σε αναγκάζει να εξερευνήσεις ο ίδιος το βάθος του χαρακτήρα πάνω στο πανί παίρνοντας αφορμή από όσα βλέπεις, που σε κάνει να ανησυχείς για τα χειρότερα πριν καν έρθει η τρίτη πράξη. Η Άννα της Έλλης Τρίγγου δεν είναι το ίδιο τρισδιάστατη αλλά κατά κάποιον τρόπο δεν χρειάζεται κιόλας, καθώς το ταξίδι του Κωστή είναι αυτό που παρακολουθούμε και εκείνο που οφείλει να δέχεται τις δονήσεις, από όπου κι αν προέρχονται αυτές. Κρατώ 1) την φανταστική φωτογραφία του Χρήστου Καραμάνη που δίνει υφή σε κάθε ώρα της ημέρας και του ήλιου που την συνοδεύει 2) την κάμερα του Παπαδημητρόπουλου που χωροθετεί Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΑ τα πάντα όντας πάντα λειτουργική, ανανεωτική και απόλυτα αποτελεσματική (ιδιοφυές το tracking shot πάνω από τον φράχτη του camping) 3) την συνεχή επιθετική σεξουαλικότητα που ανάγεται σε κανονικό πρωταγωνιστή και 4) την φανταστική τελική σκηνή που μας επιστρέφει και πάλι στο μεγαλείο του Παπαδημητρίου. Κάποια περάσματα "φίλων" είναι πολύ άβολα (εχμ, εσένα λέω Σύλλα Τζουμέρκα) και κάποιες εμφανίσεις Β' χαρακτήρων υποπίπτουν σε παγίδες των κλισέ όμως ο υπόγεια σκοτεινός τόνος σώζει τα πάντα και οδηγεί στην ταχυπαλμία του τελευταίου ημιώρου (το οποίο βρίσκω εντελώς ψυχολογικά βίαιο, δηλαδή το λατρεύω).