The Saddest Music in the World

The Saddest Music in the World ★★★★

Και, όμως, αυτή είναι η πρώτη φορά που μια ιστορία του Guy Maddin διαδραματίζεται και επί της ουσίας στο Winnipeg, την πόλη που πάντοτε αποτελούσε το κέντρο του σύμπαντός του, όμως, λειτουργούσε ως σκηνικό για την κάθε άκρη του κόσμου. Βέβαια, η ειρωνεία είναι ότι τώρα ολόκληρος ο κόσμος συγκεντρώνεται στο Winnipeg, για τον διαγωνισμό της πιο λυπημένης μουσικής του κόσμου, ο οποίος χρησιμεύει ως κάλυμμα για το πιο guy-maddin-ικό μελόδραμα που υπήρξε ποτέ (αδέρφια, πατεράδες, γυναίκες με αμνησία, ερωτικά τρίγωνα και τετράγωνα κ.ο.κ.) αλλά και ως βιτρίνα της πιο γκρίζας, φανταστικής διαφήμισης μπίρας, που δένει την ποτοαπαγόρευση το 1933 με τις πρακτικές του σήμερα και της αιώνιας προώθησης. Φυσικά, για άλλη μια φορά η ταινία μοιάζει να εμφανίστηκε από μια χρονοκάψουλα κατευθείαν από το 1933, όμως, η θεματική της είναι τόσο τρελή που αμφισβητεί κάθε χρονικό ή χωρικό περιορισμό. Δηλαδή, πώς μπορείς να χαρακτηρίσεις αλλιώς μια ταινία που έχει την πρωταγωνίστριά του με γυάλινα πόδια γεμάτα μπίρα (η πρώτη εμφάνιση της Isabella Roselini στην φιλμογραφία του Maddin), τον ένα ήρωά σου ντυμένο πίσω από ένα μαύρο βέλο παίζοντας το ποιο θλιμμένο βιολί του κόσμου και όλο τον θίασο των νικητών να πανηγυρίζει κάνοντας βουτιά σε μια πισίνα γεμάτη μπίρα; Στο Saddest music in the world, ο Maddin κάνει περισσότερο από ποτέ την πλάκα του, διατηρώντας τον καυστικό του χαρακτήρα στο ακέραιο, αλλά και καταφέρνοντας να είναι πιο προσιτός από ποτέ, ίσως στην πιο "εμπορική" μέχρι τώρα δουλειά του. Η ψυχή του , όμως, εξακολουθεί να παραμένει στο σωστό μέρος.