Whiplash ★★★★

Πιθανότατα στην διπλανή σκηνή διαδραματιζόταν το Birdman, όμως, ορθά το Whiplash δεν προσπαθεί να εξερευνήσει την μουσική και την επίδρασή της ή να φιλοσοφήσει πάνω στην μανία της επιτυχίας και το αν αυτή είναι θεμιτή ή όχι. Αντίθετα, αφοσιώνεται μόνο στην σύγκρουση δάσκαλου και μαθητή, παρελθόντος και μέλλοντος, εαυτού και εαυτού, κινήτρου και αποτελέσματος για να αφηγηθεί μια εξαιρετικά έντονη ιστορία χωρίς ουσιαστικό φινάλε την οποία μπορείς να δεις κάλλιστα χωρίς υποτίτλους παρά μόνο ακούγοντας τις νότες, τις φωνές και τον ήχο που κάνουν οι σταγόνες του ιδρώτα και του αίματος στα χάλκινα πιάτα. Περισσότερο Αρονόφσκι παρά Ινιαρίτου, βέβαια, αν και η ταινία αντλεί τα καλύτερα και από τους δύο για να αναδειχτεί σε ένα jazz bras de fer τιτάνιων θελήσεων. Τα αντικρουόμενα βλέμματα πατέρα και μέντορα στο φινάλε αποτρέπουν την εξαγωγή ηθικού διδάγματος, όμως, έτσι κι αλλιώς εξαρχής ο στόχος ήταν η αποτύπωση της στιγμής. Το αν αυτή θα ζήσει στην αιωνιότητα είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Report this review

Dimitris liked this review