Haktan Kaan İçel

Haktan Kaan İçel

Film Critic - Book Writer - Short Director - Scriptwriter

Favorite films

  • Oldboy
  • The Fountain
  • Vanishing Waves
  • Forrest Gump

Recent activity

All
  • High Road to China

    ★★★

  • Dune: Part Two

    ★★★★

  • The Zone of Interest

    ★★★½

  • One Life

    ★★★½

Recent reviews

More
  • Beau Is Afraid

    Beau Is Afraid

    ★★★½

    - Spoiler Alert -

    Beau Is Afraid: Bizi Bu Hale Ailelerimiz Getirdi

    Hayatımızın Katilleri Ailelerimiz...

    Her insanı yaşamdan ölüme kadar aileleri şekillendirir. Çocukluk travmalarından doğan korkularımız, bizi defolu insanlar topluluğuna dönüştürür. Yaşamlarımız karanlık bir girdabın içine sürüklenir. Yönetmen Ari Aster da bu çıkış noktasından ana karakterinin oudipus sendromunu bizlere abartılı görsel imgelerin yardımıyla biçimsel seçimlerle olarak sunuyor.

    Henüz ilk sahnesinde karşımıza ebeveyn koruyuculuğunun depresif yüzünü çıkartıyor. Kutsal anne figürünü lanetleyerek, doğum sahnesini bir korku filmi sahnesi gibi tasarlayarak korku filmine…

  • Air

    Air

    ★★★

    One of the early bloated movies, #AIRMovie looks like Jerry Maguire without love in it. On the one hand, while praising capitalism; It's no surprise that it blesses the American dream and family. The USA is falling in love with their own stories again. We just watch and forget.

Popular reviews

More
  • Stuck Apart

    Stuck Apart

    ★½

    Geliştirilemeyen fikirlerle dolu skeçler üzerinden ilerleyen bir film karşımıza çıkıyor. Ancak uzatılan sahneler ve varlığına anlam verilemeyen karakterlerin bir manası yok. Her anlamda kopuk ve yapay bir iş ortaya çıkmış. Filmin Macar kara mizahını andıran dünyası işlemiyor.

    Açıkçası üç karakterine tek tek kısa bölümler halinde mini bir dizi tasarlasalar, belki melankolik ve absürt bir dizi olarak kabullenmemiz mümkündü.

    Charlie Kaufman'ın bir kağıda müsvedde olarak karalayıp, sonra çok saçmadım diye buruşturduğu kağıt parçası gibi.

  • The Father

    The Father

    ★★★½

    It would not be wrong to call this movie a tearful horror movie. I think it is one of the most stylized films about Alzheimer's ever made. One-location is used wonderfully. While the psychology of the character drags you into depression, you falls into the sadness of reality.

    They showcase their acting with the understated nuances of Antony Hopkins and Olivia Colman. The movie uses the details of script like the compass. We drifts towards a very predictable but undesirable end. The Father who questioned the truth by bringing us against different images, it forces the audience psychologically with the last point of memory and brain.