Mahjong ★★★★★

"19.yüzyılın emperyalizmin görkemli çağı olduğunu mu düşünüyorsun? 21.yüzyılı görene kadar bekle."

naifliği, içimize işleyen hümanizmi ve ince empatisi ile tanıdığımız sinema tanrısı edward yang'in inanılmaz sert, acımasız, sarkastik, kaotik, ironik ve öfkeli başyapıtı mahjong. 90'ların göbeğinde yapılmış olmasına rağmen 21.yüzyılın ruhsuz, korku dolu ve tümüyle amaçsız insanlarına yöneltilmiş korkunç derecede tutarlı bir öngörü. kaba şekilde realist ama bir o kadar da stilize ve ustalıklı, anlattığı konularda ve incelediği altmetinlerde inanılmaz şekilde ciddi ve bir o kadar da eğlenceli ve akıcı. zor bir film, edward yang'in the terrrorizers'la birlikte en zekice yazılmış ve kapalı filmi belki de. kendisinden önceki a brighter summer day'in ince nostaljisinden veya kendisinden sonraki yi yi'nin ağırbaşlı bilgeliğinden yoksun: tam anlamıyla kendi çağı olmamasına rağmen içinde yaşadığı dönemin kusursuz bir portresi -ve hatta ömrünün görmesine yetemeyeceği dönemlerin de. 90'larda anlaşılması zor bir film bu bağlamda, çünkü bu filmin anlattığı ortamı şu an ben yaşıyorum. tayvanlı bir adam, 1996'da 2019'un paranoyasını yakalamış kamerasıyla. bu nasıl mümkün olabiliyor, bilmiyorum ve bu sebeple belki yang'in diğer başyapıtlarının yanında kıymeti bilinmeden geçiştirilmiştir mahjong: ne bir criterion bakımı, ne yüksek kaliteli bir versiyonu var. iyi ki zor bulunur bir yapım olması beni yıldırmamış ve izlemişim ama. iyi ki.

mahjong, devasa bir sinema şaheseri. edward yang'ten beşinci filmim ve yine kusursuz bir yolculuk. üstelik hepsinden öte olarak içinde kendimi en çok bulduğum yapımı kendisinin. öfkeli, paranoyak, hiperaktif ve delicesine eğlenceli. yang'ten hiç beklenmeyecek bir yapım ama aynı zamanda yang dışında başka hiç kimsenin de çekemeceği bir film.

işte, kelimelerim beni bir yang filminde daha yarıda bırakıyor. ama uzun lafın kısası, mahjong hayatımda izlediğim en iyi filmlerden biri hiç tereddütsüz. ötesi de lazım değil.

-100