A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence ★★★★½

"Λέω, χάρηκα πολύ που είστε καλά!"

Ο Ρόι Αντερσον είναι μια κατηγορία μόνος του. Δάνεια υπάρχουν (από Μπέργκμαν μέχρι Μόντι Πάιθον και Μπουνιουέλ), αλλά ο απροσδιόριστος συνδυασμός τους τον κατατάσσει μόνο του εναντίον όλων.

Το "Περιστέρι..." δεν αποσπάται από αυτό το "δόγμα". Είναι το κλείσιμο μιας άτυπης τριλογίας, αλλά και όλες οι προηγούμενες ταινίες του μαζί. Μια ιδιοφυής συρραφή 30-40 στατικών πλάνων, καδραρισμένα με εύστοχα θεατρικό στιλ αλλά σκηνοθετημένα απολύτως κινηματογραφικά - μια σύλληψη καθημερινού χάους, με όλες τις υποπλοκές να συμβαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα και μία τουλάχιστον αναφορά σε κάθε πιθανή γωνία αυτού του κάδρου. Μέσα από όλον αυτόν τον σουρεαλιστικά αστείο παροξυσμό, υποβόσκει - ως... είθισται - μια μελαγχολία για το παρόν, μια γλυκόπικρη αίσθηση του τί σκατά πραγματικά είμαστε. Οι ζωντανοί που τραγουδάμε (ανεξαρτήτως ορόφου), οι αιώνιοι κανίβαλοι της Ιστορίας (με αποκορύφωμα τη σκληρότητα της σκηνής του μαζικού καψίματος ανθρώπων με σκοπό... τη μουσική απόλαυση των μεγαλοαστών), οι μόνιμα γκρινιάρηδες που νομίζουμε οτι μπορούμε να διασκεδάσουμε τους πάντες με το τίποτα, οι κακοί γείτονες, οι αποτυχημένοι επαγγελματίες, οι μοναχικοί, οι αντικοινωνικοί, οι παλαβοί, οι... μαϊμούδες.

Απ'όλα έχει ΚΑΙ τούτος ο μπαξές του Αντερσον. Με τον ειλικρινώς αφθάδη και σαρκαστικό τίτλο του από το ξεκίνημα, ως το "αναπάντητο" του φινάλε-ρουτίνας του, το "Περιστέρι..." κάθεται στο κλαδί και αρνείται να το κουνήσει απο 'κει μέχρι να αποφασίσεις να συλλογιστείς τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ ύπαρξη.

Report this review