Big Eyes ★★★

Είναι μια καλή ταινία. Που θα μπορούσε να την έχει γυρίσει ο οποιοσδήποτε.

Κι αυτό είναι το μεγάλο της πρόβλημα. Γιατί, αν ο Μπέρτον ήταν "παρών" σε αυτή την ιστορία, τότε το φιλμ θα μπορούσε να είχε εκτιναχθεί σε instant classic ύψη, όπου η ενδιαφέρουσα true story θα είχε μετατραπεί σε μια κατάθεση ψυχής για το αναφαίρετο δικαίωμα του καλλιτέχνη στην αναγνώριση του έργου του (και πόσα άλλα τέτοια ακόμα - αλλά ας μην το παρατραβάω).

Εδώ, δεν υπάρχει Τιμ Μπέρτον - ουσιαστικά, αφού δεν υπάρχει κανένα στοιχείο της προσωπικής του δημιουργίας σε εμφανές σημείο, ώστε να καθοδηγήσει αναλόγως ενα στόρι που - αρχικά φαινόταν πως - τού ταιριάζει. Ετσι, μοιραία, το φιλμ καταλήγει ως μια καλοστημένη αλλά και παγερά επαγγελματικώς εκτελεσμένη τηλεσειρά, με ένα άφθαστο production design (συνεπικουρούμενο από τα εποχικά χρώματα του φακού του Μπρουνό Ντελμπονέλ), τα πάντα μελετημένα κοστούμια της Κολίν Ατγουντ, μερικές ναρκαλιευτικές σπόντες για τη συμμετοχή της κριτικής στα ups-and-downs ενός καλλιτέχνη (αν είχε σταθεί περισσότερο σε αυτό το κομμάτι - και με μεγαλύτερη αξιοποίηση του εξαιρετικού Τέρενς Σταμπ - θα είχε ακόμα καλύτερη τύχη) και ένα υπέροχο πρωταγωνιστικό δίδυμο που καθοδηγεί άψογα τη συναισθηματική "τραμπάλα" των ηρώων που υποδύονται (η Ανταμς παραμένει ένα αυτοταπεινωτικό θύμα-σύμπτωμα της εποχής και ο Ουόλτς αξιοποιεί στο έπακρο την over-the-top αναγκαιότητα του γραφικού "γλίτση" απατεώνα που καλείται να ερμηνεύσει).

Προσπαθώ, λοιπόν, να κρίνω το φιλμ αντικειμενικά. Είπαμε, είναι μια καλή ταινία. Αλλά ΔΕΝ είναι μια ταινία του Τιμ Μπέρτον και αυτό - σε έναν φαν - μοιάζει με σφάξιμο στο γόνατο. Ειδικότερα, όταν αναλογίζεσαι πως στις, εξίσου αντικειμενικά κρινόμενες, "μέτριες" ταινίες του ("Πλανήτης των Πιθήκων", "Alice in Wonderland") διακρίνεις πολλά περισσότερα στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του παρά σε μια, αντικειμενικά ΠΑΛΙ, "καλύτερη ταινία".