Birdman ½

Θα ξεκινήσω απότομα και - μάλλον - ανάποδα: ο μοναδικός κερδισμένος αυτού του εκτρώματος είναι ο Εμάνουελ Λουμπέσκι, που με το ταλέντο του και την εμπειρία του βάζει μπρος για να φέρει εις πέρας αυτό το αφηγηματικό "τέρας" που τού δίνει ο Ινιαρίτου και μπορείς με σχετική βεβαιότητα να πείς οτι τα καταφέρνει περίφημα.

Τέλος. Γυρνώντας στα αρχικά και βασικά, ο Ινιαρίτου δεν έφτιαξε μονάχα ένα αφηγηματικό τέρας, αλλά και ένα σεναριακό, σκηνοθετικό και ερμηνευτικό. Για όλα έχει την απόλυτη ευθύνη ΑΥΤΟΣ. Ούτε στους ηθοποιούς του μπορείς να ρίξεις ευθύνες (στον Κίτον και την Στόουν κατά κύριο λόγο, οι άλλοι απλώς περιφέρονται). Αυτός και οι άλλοι 340 συν-σεναριογράφοι του που κατάφεραν και πήραν green light για αυτόν τον ασυναγώνιστο αχταρμά, που πολύ θα ήθελε να είναι μια σαρδόνια, σαρκαστική μαύρη κωμωδία για το αδυσώπητο της μοίρας που επιφυλάσσει σε έναν ηθοποιό το living-on-a-stage, αλλά τελικά δε μπορεί να συγκρατήσει ούτε μια στάλα σκέψης, κριτικής ή ουσιαστικής δραματικής παραβολής. Δεν είναι απολύτως τίποτα! Είναι τόσο κενή όσο θα φοβόσουν οτι μπορεί να είναι - και κάτι παραπάνω, ίσως.

Μόνο ένα πράγμα μπορώ με σιγουριά να σου πω οτι αντιπροσωπεύει το "Birdman": την εγωπάθεια ενός τύπου πίσω από μια κάμερα. Και τον ασυγκράτητο ψωνισμό του, "κρυμμένο" πίσω από το προσωπείο του auteur. 'Η, στην περίπτωση του Ινιαρίτου, μιας φεστιβαλικής πόρνης που επιζητά την ελεημοσύνη των φίλων του, σφουγγοκωλάριων κριτικών της "τέχνης" - αντί να παραδειγματιστεί από τον ήρωά του στο φιλμ και να βάλει τις "τέσσερα αστεράκια" κριτικές τους στον κώλο.

Report this review