Blackhat ½

O Mάικλ Μαν έχει να κάνει πραγματικά σπουδαίο φιλμ από το "The Insider" του 1999. Και κάτι που να βλέπεται γενικώς από το "Ali" του 2001. Εκτοτε, απλώς παίζει με βιντεοκάμερες, ακολουθεί κατά γράμμα αστεία σενάρια και σκοντάφτει σε ανεξήγητα miscastings.

Το "Blackhat" όχι απλώς δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά ανα στιγμές φαντάζει ως η κορωνίδα όλης αυτής της κατρακύλας. Και οι λακούβες είναι πολλές και τεράστιες. Με πρώτη το ανεκδιήγητο σενάριο, που ξεκινάει από ένα uber τραβηγμένο στόρι για να εξελιχθεί αργά και βασανιστικά σε κάτι που ούτε οι ίδιοι που το έγραψαν μπορούν να εξηγήσουν τι σκατά ακριβώς γίνεται ή ποιόν αφορά τέλος πάντων (σίγουρα όχι τους γνώστες του αντικειμένου, που θα κοπανάνε ουκ ολίγες φορές τα κεφάλια τους από τις άρτζι-μπούρτζι tech απιθανότητες που λαμβάνουν χώρα). Επειτα, έχεις την, παραδομένη σε μια ανεξήγητη ψηφιακή ευκολία, σκηνοθετική ματιά του Μαν πάνω στα τεκταινόμενα, το φτηνά κινηματογραφημένης - αφημένης, μάλλον, στην όποια τύχης της ή, προτιμότερα, στα χέρια του μοντέρ να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να κάνει όλο αυτό το βιντεο-συνονθύλευμα να μοιάζει με ταινία. Τέλος, ο Κρις Χέμσγουορθ. Και χάκερ, και του πανεπιστημίου, και ξυλοφορτωτής επιπέδου marine, και γαμιάς της αδερφής του κολλητού του. Ολα, εκτός από χαρακτήρας, εκτός από ήρωας, εκτός από κάτι που να έχει έστω και μια λογική υπόσταση.

Ο Μαν έχει φύγει από το στάδιο της απογοήτευσης και πλησιάζει σιγά-σιγά εκείνο της αποκαθήλωσης. Αλλό ένα καρφί τύπου "Blackhat" στο σταυρό του και θα τα καταφέρει.