Force Majeure ★★★★

Ενα θαυμάσιο πορτραίτο ανδρικής... ενηλικίωσης, εντός οικογενειακής εστίας και υπόκωφου "συζυγικού πολέμου". Με μια στεγνή, παγωμένη σαν τα γύρω βουνά καταγραφή των γεγονότων, με διαρκές συναίσθημα εγκλεισμού (παρά το γεγονός οτι η ξενοδοχειακή μονάδα εμφανέστατα καταγράφεται ως... παράδεισος χλιδής) και ένα ακόμα πιο μαύρο και υπόγεια σαρκαστικό χιούμορ, ο Οστλουντ αξιοποιεί τα εργαλεία που έχει στα χέρια του, για να περιγράψει απτά την κρίση (εσωτερική ή... εξωτερική) του κεντρικού, άρρενα ήρωά του - αλλά ταυτόχρονα στιγματίζει τη μητριαρχική και συζυγική κυριαρχία της γυναίκας, εναλλάσσοντας τους ρόλους "α" και "β" συνεχώς.

Στο εξαιρετικό στήσιμο του φιλμ, συμβάλλει πολύ ο παραπάνω παράγοντας "σύγκρουσης" των κυριαρχιών. Είτε αυτές αφορούν προσωπικές ολοκληρώσεις είτε την κατοχύρωση του "αφεντικού της οικογένειας". Και ο Οστλουντ, ευτυχώς, αρνείται το "μη-φινάλε" άλλων "ψαγμένων" τύπων που νομίζουν οτι η ιδέα τους και μόνο αρκεί για να "γαμάει η ταινία" (βλ. Χάνεκε...), τοποθετώντας το φιλμ σε μια συνολική ισορροπία πράξεων και προβληματισμών, ανοιχτών όσο και συγκεκριμένων, τάλε-κουάλε με το φυσικό τοπίο που τα περικλείει.