Furious 7 ★★★★

Μου πήρε λίγη (ή μάλλον αρκετή) ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσω οτι μόλις είδα μια ταινία, που είναι η έβδομη σε μια σειρά ταινιών που ξεκίνησε ως... ευαγγέλιο του μπουρναζιώτη κάγκουρα και των "γιο" πάρτι του Snoop Dog. Από την πέμπτη ταινία (στο Ρίο) κι έπειτα, με αργά και σταθερά βήματα εξελίχθηκε αρχικώς στο... "Mission: Impossible" του κάγκουρα κι έφτασε εδώ, στο "εφτά", να είναι μια οριακά αψεγάδιαστη περιπέτεια δράσης με τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ γκάζια επιτέλους στο τέρμα.

Βασικά, μια κωλούμπρα την παθαίνεις. Γιατί είναι πάρα πολύ ωραίο σινεμά αυτό του "Furious 7". Εχει τα πάντα μέσα του τονισμένα έναν και δύο βαθμούς πάνω ακόμα κι από το "θεμιτά" υπερβολικό. Στη δράση του (δεκάλεπτο χαράς εκείνο της καταδίωξης στα Καυκάσια όρη, επική και ανεπιτήδευτα cool η εισαγωγή στο νοσοκομείο με τον Στέιθαμ, στόματα ανοιχτά σε εκείνη την... ιπτάμενη κούρσα από ουρανοξύστη σε ουρανοξύστη), στους χαρακτήρες του (ο Ντίζελ είναι ο πιο προσγειωμένα τυπίστας Ντίζελ όλων των εποχών, ο Στέιθαμ είναι ωραιότατη προσθήκη, ο Ντουέιν Τζόνσον είναι ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ που κάνει τα μόλις 10 - συνολικά - λεπτά συμμετοχής του ενα ρεσιτάλ ατάκας και cool τεστοστερόνης), στις απιθανότητές του και το εν γνώσει του campy σαπουνοπερέ του οικογενειακού δράματος και, ως τεράστια έκπληξη, στο δάκρυ που έρχεται να σου προσφέρει απλόχερα αλλά και τόσο ΤΑΠΕΙΝΑ στο φινάλε του, αποχαιρετώντας τον Πολ Γουόκερ μέσω της ίδιας της ιστορίας.

Ναι, ανεκτίμητο αυτό το κλείσιμο. Και μαγκιόρικο, αν με ρωτάς, καθώς φρόντισε να μην αφήσει κανέναν "ήρωα" αυτού του ζουμερού φιλμικού χαμού, χωρίς την υπόκλιση που τού αξίζει.

ΥΓ. Πάντα μιλάμε για ταινία της σειράς "Fast & Furious". Το ξαναγράφω μπας και το συνειδητοποιήσω πλήρως.

Report this review