Gone Girl ★★★★½

Φεύγοντας από την αίθουσα, δυσκολευόμουν να δεχτώ ποιά από όλες τις πιθανές βερσιόν της ιστορίας (μιντιακή σάτιρα - πολιτικά "τραχύς" σχολιασμός της αμερικάνικης χωριατίλας - δράμα εκρηκτικής αποσυμπίεσης προβληματικών χαρακτήρων) ήθελε να βάλει πρώτη μούρη στο τελευταίο του πόνημα ο Φίντσερ.

Το συνειδητοποίησα όταν, λίγο αργότερα, θυμήθηκα οτι ο τύπος μπορεί να βάλει στο μπλέντερ ΟΛΑ τα παραπάνω με την ικανότητα που τον διακρίνει να βγάζει "ζουμί" ακόμα και από κείμενο telemprompter σε εκπομπή της Τατιάνας.

Κατέληξα οτι είναι όλα αυτά μαζί, με το πένθιμο χαμόγελο τραγικής διαπίστωσης (λέγε με και ανθρώπινη ειρωνεία) να πλανάται στο open ending του.

Α, και δώσ'τε το Οσκαρ στη Ρόζαμουντ Πάικ ΧΘΕΣ.