Goodbye to Language ½

Εχω να δω Γκοντάρ από τον "Τρελό Πιερό" του 1968. Από εκείνο το σημείο, αυτός που κυκλοφορεί με το ίδιο όνομα (και θεωρεί οτι είναι το ίδιο άτομο) δοκίμασε τις αντοχές μου με τρόπο σαδιστικό.

Ο "Γκοντάρ", λοιπόν, στο τελευταίο "τίστονπούτσοείναιπάλιαυτό" του, παρουσιάζει κάτι που έχει καεί από το πρώτο του χαρτί: τη δοκιμιακή γλώσσα. Ο οργασμός του... ακατέργαστου ακολουθεί. Ποιού ακατέργαστου, θα μου πείς. Κοίταξε, τα "A Bout De Souffle" και "Band Aparte" που ήξερες να τα ξεχάσεις! Οταν λέμε ακατέργαστο, εννοούμε "ο,τι κουμπί βρέθηκε μπροστά μας το πατήσαμε". 'Η το πάτησε ο σκύλος, ποιός ξέρει. Σημασία έχει οτι τα δοκίμια, τα χύμα κοψίματα, ο ήχος που τράβηξε το ένα κανάλι για Χίο και το άλλο για Μυτιλήνη, τα dutch angles ενός ζευγαριού που κλάνει και χέζει και φιλοσοφεί για τη ζωή, η ελλειπτικότητα του περιεχομένου και το "τσάκισμα" της φόρμας είναι πιο γερασμένα κι από τον ίδιο τον "Γκοντάρ". Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του αναχρονιστικού αχταρμά καταλήγει να απευθύνεται σε συνταξιούχους κουκουέδες που θα σε κατηγορήσουν (και καταδικάσουν) για "γραμμικοφιλία", ανύπαρκτο δεύτερο-τρίτο-τέταρτο επίπεδο σκέψης και ανάλυσης, για το γεγονός οτι δε φοράς δερμάτινα σανδάλια και επειδή πιστεύεις οτι ο κινηματογράφος οφείλει να προχωρά και να επαναπροσδιορίζεται. Κανονικά και άνευ LSD, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό.

Κατάλαβες τίποτα από τα παραπάνω; Ορίστε, αναγκάστηκα να γράψω μια εξίσου απερίγραπτη μπαρούφα.
Αντίο στη γλώσσα!