Ida ★★★★★

Ενα φιλμ-λουκούμι για κάθε εκκολαπτόμενο κινηματογραφιστή τούτου του κόσμου και μια από τις σπάνιες - πλέον - ευκαιρίες για κάθε λάτρη του "ωραίου" να απολαύσει κάτι που το σινεμά προσέφερε σε γενναιόδωρες δόσεις μονάχα τη δεκαετία της... Ιντα.

Αν εξαιρέσεις τον "παστέλ" Γουές Αντερσον, δεν έχω δεί τελευταία πιο στοχευμένο καδράρισμα από αυτό που βάζει ως ραχοκοκκαλιά της αφήγησής του ο Παβλικόβσκι. Το "κενό", το πουθενά, το άδειο, το "χέρι του Θεού" (που ποτέ δεν εμφανίζεται) κερδίζει τους πόντους στο 4:3 του φιλμικού χώρου από τις βασικές του ηρωίδες. Κάμερες δεμένες στους άξονές τους, με μηδέν πανοραμίκ, ενα μονάχα τράβελινγκ στην κλιμάκωση και για φινάλε μια κάμερα να ξεσηκώνεται, να φορτώνει στις πλάτες της μια λυτρωτική συναισθηματική φόρτιση και να βαδίζει στα χνάρια της Ιντα. Οταν πλέον όλες οι αποφάσεις έχουν παρθεί, όταν όλα έρχονται στη θέση τους.

Μετρημένες κουβέντες, λιτή αφήγηση χωρίς πλατειασμούς και κορώνες, αφαίρεση και συνεχής αντίστιξη κυνικότητας και λυρισμού. Δεν ξέρω για τον Μπέργκμαν, αλλά ο Σβεν Νίκβιστ θα χειροκροτούσε όρθιος.

Για το πρώτο αριστούργημα της σεζόν.

Report this review