Inherent Vice

Αν μπορούσα ποτέ να ρωτήσω τον Αντερσον τί σκατά ζητάει απ'τη ζωή του, πιστεύω δε θα ήξερε να απαντήσει. Αυτό το... limbo αναποφασιστικότητας το έχει μεταφέρει πλέον και στο σινεμά του. Θυμάσαι το "The Master"; Ε, αυτό είναι το "αστείο" αδελφάκι του...

Γιατί απέτυχε ΚΑΙ εδώ ο Αντερσον; Γιατί δεν έχει αποφασίσει τί ταινία κάνει, τί θέλει να πεί με αυτό που - τελικά - κάνει και, κυρίως, ΓΙΑΤΙ το κάνει. Θέλει να σπάσει πλάκα με κάτι; Ωραία, κανένα πρόβλημα με αυτό. Τί είναι αυτό με το οποίο σπάει πλάκα όμως; Είναι τα χίπικα 70s της ντρόγκας και του "ο,τι να 'ναι"; Είναι το American Dream; Είναι η ξενέρωτη συντηρητικά πλευρά της νιξονικής Αμερικής που βαρούσε όπιο στο μάτι για να κρύψει την καμπούρα της; Το γεγονός οτι ακόμα αναρωτιέμαι, μού βγάζει ενα συμπέρασμα διόλου κολακευτικό για τον άνθρωπο που κάποτε "πούλησε" το "Boogie Nights" και τη "Magnolia": τούτο το φιλμ δεν είναι ταινία, είναι συρραφή κάποιων σκετς, τελείως ασύνδετων, γκροτέσκων και επιτηδευμένα αυτοαναφορικών (την αναφορά, βέβαια, ούτε ο ίδιος ο Αντερσον δείχνει να την αντιλαμβάνεται...). Γελάς σε κάποια σημεία, αλλά και πάλι: Αν πρόκειται για κωμωδία, είναι αποτυχημένη γιατί είναι λίγα αυτά τα σημεία και δεν αρκούν. Αν ΔΕΝ πρόκειται για κωμωδία, τότε το υπόλοιπο της συσκευασίας πρέπει να έχει κάτι να πεί, με κάτι να ασχοληθεί, να κάνει μια πρόταση, το οτιδήποτε.
Το "Inherent Vice" είναι το απόλυτο... έμφυτο ελάττωμα του ίδιου του δημιουργού του, που εσχάτως αποφάσισε να το σερβίρει φόρα παρτίδα. Ενα φύκι που δεν έχει αποφασίσει αν είναι όντως φύκι ή μία ακόμα μεταξωτή κορδέλα.

Report this review