Interstellar ★★★

Ο Νόλαν συνεχίζει να πέφτει θύμα ενός ανεξέλεγκτου hype, για το οποίο ο ίδιος φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

Εδώ δεν τρώει τα μούτρα του, ωστόσο, γιατί η πλοκή δεν είναι... "Inception", έχει αίτιο, λόγο και αφορμή, αλλά η σχεδόν σπαραξικάρδια φιλοδοξία του να γίνει ένα νέο "2001" για γενιά των φανατικών χρηστών του IMDb πέφτει πολύ... flat. Ισως επειδή το οικογενειακό drama τονίζεται μερικούς τόνους πάνω απο το κανονικό, ίσως επειδή το σενάριο ξεκρεμά με σχεδόν άπληστο τρόπο το μυστηριακό του χαρακτήρα του σε μια υπερβολικά επεξηγηματική τρίτη πράξη, ίσως επειδή το στουντιακό feeling έγερνε ολοένα και περισσότερο προς... "Contact" μεριά (αλλά όχι και σε εκείνο το επίπεδο...), ίσως επειδή ο Νόλαν εμπιστεύτηκε περισσότερο απ'όσο έπρεπε τις δυνατότητες της σεναριακής απλοϊκότητας που έκρυβε - σε βάθος - τούτο το μεγαλόσχημο πόνημα.

Από την άλλη, στα χέρια ενός ανίκανου σκηνοθέτη, το φιλμ θα έσκαγε σα χειροβομβίδα - στα δέκα δεύτερα. Εδώ, για τις τρείς ώρες του, τραβάει μια χαρά την επαναληπτική. Και μπαμ η μία κουμπουριά, μπαμ οι δύο, οι τρείς, οι τέσσερις, το "Interstellar" καταφέρνει και στέκεται στα πόδια του. Ξύλινα μεν, μετά από την πρώτη εντύπωση, αλλά τουλάχιστον στέκεται.

ΥΓ. Ο ΜακΚόναχι έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Η Τζόντι Φόστερ θα τον ζήλευε, όχι όμως και ο Ζεμέκις...

Report this review