Jupiter Ascending ★½

Πατρινό καρναβάλι για πάντα, με την... οικογένεια Γουακόφσκι να γράφει μια κατοστάδα σκηνές χωρίς κεντρικό άξονα πλοκής ή "μεγαλείου" επιστημονικής φαντασιοπληξίας και να τις κολλάει ατέχνως.

Ούτε τόσο αστείο όσο θα έπρεπε, ούτε μισό δαχτυλάκι "γαματοσύνης" και how-fucking-cool-is-that α λα "Matrix", ούτε ακριβώς ειλικρινές στις προθέσεις του για εύπεπτο crowd pleaser. Οχι οτι κοιτάς και το ρολόι σου αγανακτισμένος, αλλά όχι οτι σκας κιόλας να μάθεις τη συνέχεια - στην περίπτωση που κάποιο μαγικό χέρι πατούσε stop κατά τη διάρκεια της προβολής.

Α, και ο Ρέντμεϊν. Ναι, ο αυριανός κάτοχος του Οσκαρ Α' Ανδρικού. Σε μια ερμηνεία που βλέπει ο Τραβόλτα του "Battlefield Earth" και αναρωτιέται γιατί δεν πήρε ένα αντίστοιχο βραβείο στις Κάννες.

Report this review