Kumiko, the Treasure Hunter

Μια τόσο θαυμάσια αρχική ιδέα, θα μπορούσε να ήταν απλώς η έξυπνη αφορμή για χίλιες-δυο καλές ταινίες. Ανεξαρτήτως είδους.

Αντίθετα, εδώ επελέγη η "εύκολη" artsy επιλογή του βωβού, παραμυθιακού δράματος - μια κατάβαση στο ψυχολογικό πουθενά της κεντρικής ηρωίδας, σαν ένα αβάσταχτο suicide note κάποιας ονειροπόλας, αλαφροΐσκιωτης νεαράς. Και λέω "εύκολη", γιατί θεωρώ τόσο προφανή αυτή τη διαδικασία που επιβάλλεται σκηνοθετικά, να πνίγει τα 105 λεπτά της διάρκειάς του σε σκηνές που κυριολεκτικά σέρνονται και ακατανόητες σιωπές που - δήθεν - εκπροσωπούν το συναισθηματικό κενό της Κουμίκο, απέναντι σε ένα περιβάλλον ξένο προς τη γλώσσα, την επικοινωνία και την κουλτούρα της.

Και ενώ στην πραγματικότητα όλα τα παραπάνω φαντάζουν ενδιαφέροντα στο χαρτί, στην πράξη απλώς υφίστανται, χωρίς να ξεζουμίζουν όπως θα έπρεπε το - όποιο - περιεχόμενο. Και αυτό οδηγεί αυτή την... "Treasure Hunter" στην οδυνηρή διαπίστωση οτι το κυνήγι του θησαυρού (του φιλμικού, τουλάχιστον), δεν αρκείται σε μια ντουζίνα αξιοθαύμαστα φωτογραφημένων και καδραρισμένων πλάνων, αλλά θέλει και μια πραγματική δυναμική στην αφήγηση. Κάτι που εδώ ούτε εντοπίζεται και - ακόμα χειρότερα - ούτε αχνοφαίνεται...

[Και επίσης, αυτό το απαράδεκτο soundtrack χρίζει επιστημονικής εξήγησης ως προς το ΓΙΑΤΙ χρησιμοποιήθηκε. Ειλικρινά.]