Lost River

Η γνωστή ρήση λέει "Αν είναι να κλέψεις, κλέψε από τους καλύτερους". Υπάρχει κι ένα παρακάτω, που κανονικά εννοείται και, σαν ευκόλως εννοούμενο, παραλείπεται. Κι αυτό έχει να κάνει με τη διαχείρηση των κλεψιμέικων.

Δε θα βάλω σουγιά στο λαιμό του Γκόσλινγκ που απέτυχε στο ντεμπούτο του ως... λιγαπόλας πίσω από τις κάμερες να ελέγξει τον εαυτό του και τις δυνατότητές του. Αλλωστε, είχε πολύ καλές βάσεις και εμπνεύσεις για να ξεκινήσει. Αλλά δεν είναι ο Ντέιβιντ Λιντς, ώστε να γυρίσει "μια ταινία του Ντέιβιντ Λιντς". Οπως δεν είναι και ο μέντοράς του, Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν ώστε να γυρίσει "μια ταινία του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν". Και ως αποτέλεσμα, η πλάστιγγα δεν γέρνει υπέρ του, αφού το τελικό του προϊόν είναι ένας, οριακά ανεκδιήγητος, αχταρμάς. Κάνει μπαμ πως ο Γκόσλινγκ (πρωτίστως σεναριακά και δευτερευόντως σκηνοθετικά) θέλησε να κάνει το βήμα μεγαλύτερο από το πόδι κι αυτό ήταν ισχυρό... δόκανο στην προσπάθειά του να αποτίσει έναν ειλικρινή φόρο τιμής στα είδωλα ή/και πρότυπά του.

Το φιλμ βοηθιέται από την εξαντρίκ φωτογραφία και το αντίστοιχο production design, όσο και από το eerie soundtrack (βγαλμένο, ώρες-ώρες, από την αντίστοιχη έμπνευση των Tangerine Dream για το "Risky Business"!). Ολα τα υπόλοιπα, χαντακώνουν αυτή τη "βοήθεια". Και ο πρώτος που δαγκώνει το ίδιο του το χέρι, ο Ράιαν Γκόσλινγκ. Ας είναι επειδή, για πρώτη φορά, είχε μια ανεξέλεγκτη ορμή (που τον έκαψε). Ως την επόμενη επιφυλάσσομαι, τούτα τα αποκαΐδια να γίνουν αφορμή για βελτιώσεις...