Maggie ★★½

Μια εξαιρετική σεναριακά αρχική ιδέα σκάει στα μούτρα σου στα πρώτα δέκα λεπτά, έχοντας κάνει αρκετή φιλμική οικονομία στις "εξηγήσεις" και λανσάροντας σοφά και υπόκωφα το δράμα των κεντρικών της ηρώων. Μετά από αυτό το διάστημα, όμως, το φιλμ ρίχνει αδικαιολόγητα στροφές, κρατώντας μεν το δραματικό τόνο σε μια μετριοπάθεια, αλλά και χωρίς τις απαραίτητες "εκρήξεις", χωρίς να φτάνει σε peak το όποιο συναισθηματικό δέσιμο επιχειρείται να προκύψει είτε από την πλευρά του πατέρα-προστάτη (Σβαρτζενέγκερ) είτε από εκείνη της υπό προστασίας ετοιμοθάνατης κόρης (Μπρέισλιν).

Υπάρχουν, τουτέστιν, στιγμές μέσα στην μικρή του διάρκεια που είτε τις κρατούσαν στο τελικό φιλμ είτε τις πέταγαν στα σκουπίδια, δε θα έκανε καμία ουσιώδη διαφορά στο αποτέλεσμα. Ο ρυθμός είναι ο κυριότερος εχθρός τούτου του ενδιαφέροντος υβριδίου artsy οικογενειακού δράματος και zombieland περιγύρου, και ο Χόμπσον δείχνει να μην ενδιαφέρεται και τόσο, αρνούμενος να αποχωριστεί έστω και ένα καρέ του έργου του, προκειμένου το νέο συμπαγές αποτέλεσμα να κρατάει μέσα του μονάχα τις πραγματικά ενδιαφέρουσες στιγμές (η πρώτη κουβέντα του πατέρα με τον γιατρό, ο αποχωρισμός της κόρης με την καλύτερή της φίλη, το φινάλε).

Α, και ερμηνευτικά, ο πιο σταθερός είναι Αρνι. Η προσπάθειά του είναι συγκινητική επειδή ΕΙΝΑΙ ο Αρνι (κι αυτό δεν το ξεχνάς), αλλά και εκ του αποτελέσματος κρίνεται εξαιρετικός, παρά τον δεύτερο ρόλο του. Η Μπρέισλιν είναι του ύψους και του βάθους, αναλόγως πόσο τη βοηθά η εκάστοτε σκηνή...