Mommy ½

Λοιπόν, είσαι ένας πιτσιρικάς που θέλεις να γίνει λίγο κουβέντα γύρω από το όνομά σου στα φεστιβάλ. Αλλά δεν "το 'χεις". Τί κάνεις;

Γράφεις μια μετριότητα αντί σεναρίου, όπου μια υπεραπλουστευμένη περίπτωση οιδιπόδειου είναι το κεντρικό σου θέμα. Βάζεις τους δύο βασικούς χαρακτήρες (μανα-γιος) να επιδίδονται σε ενα εξαντλητικό "shout-fest" αντί διαλόγου (τίγκα στη γραφικότητα και την υπερβολή). Στήνεις πλάνα με εκνευριστική εγωπάθεια και μοντάρεις "αρτιστίκ" τις σκηνές σου, πότε σε slow-mo, πότε με χαλί κάποιο χιπστεροτράγουδο και πότε με εύκολες, φτηνές αμόρσες. Και τέλος, κόβεις το ratio σε 1:1, φτύνοντας κατάμουτρα την ίδια την Τέχνη που ευαγγελίζεσαι οτι υπηρετείς. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή είσαι πλήρως ανίκανος να εκφραστείς με αμιγώς κινηματογραφικά εργαλεία - την ιστορία, το στήσιμο, τη σκιαγράφιση των χαρακτήρων, τις συγκρούσεις, την ενσταντικότητα. Οπότε λες, δε γαμιέται, ας το κόψω σε 1:1, σα να κρυφοκοιτάει ο άλλος από τη ντουλάπα, να πω οτι έτσι αντιλαμβάνομαι εγώ το... ενσταντανέ του ανθρώπινου δράματος!

Ναι, αυτό είναι φτήνια. Ξερή, εγωπαθής, αυτάρεσκη, σχεδόν αδιανόητα αντικινηματογραφική φτήνια. Και δεν ξέρω, αν με ρωτήσει ποτέ κανείς, πώς να το ονοματήσω. "Κακή ταινία"; Δύσκολο. Γιατί για να κάνεις μια κακή ταινία, πρέπει πρώτα να μοιάζει με ταινία.

Report this review