The Sentimentalists ★★★½

Παρακολουθώντας το φιλμ, είχα συνέχεια στο μυαλό μου τον Εντ Γουντ. Ναι, τον "κατά γενική ομολογία" χειρότερο σκηνοθέτη όλων των εποχών. Τον είχα στο μυαλό μου, γιατί ζούσα το πάθος του Νίκου Τριανταφυλλίδη. Και το "πάθος" για δημιουργία προηγείται πάντοτε του ταλέντου. Και πάνω σε αυτή τη σκέψη, κατάλαβα γιατί ένας "Εντ Γουντ" πρέπει πάντα να είναι ένας - συναισθηματικός - οδηγός: να θες να φτιάξεις κάτι για το οποίο θα ΠΕΘΑΝΕΙΣ από την υπερβολική αγάπη που τού έχεις, ασχέτως αν τελικά θα σου πετύχει ή όχι. Εσύ το έκανες.

Προφανώς, ο Τριανταφυλλίδης δεν είναι "Εντ Γουντ". Είναι ένας εξαίρετος κινηματογραφιστής. Αλλά ξεχειλίζει από πάθος - πιο πάνω κι απ'την Αγάπη, που είναι και ο βασικός άξονας αφήγησης των "Αισθηματιών". Και αυτό το ιδιαίτερα σκληρό, εκ του αποτελέσματος, συναίσθημα είναι που πλημμυρίζει κάθε καλόγουστο καρέ αυτής της ταινίας, συνεπικουρούμενο από το αληθινό διαμάντι juke-box soundtrack, τις ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ανδρικού ντουέτου (και τον εμβληματικό Τάκη Μόσχο), τη νυχτερινή Αθήνα που αναπνέει τόσο κοντά σου (πόσο ειρωνική ακούγεται, πάνω σε αυτό, και η ατάκα "Γαμώ την Αθήνα σας!" σε hangover οπαδικό παροξυσμό ενός εκ των εκτελεστών) και το φάντασμα έμπνευσης του Νίκου Νικολαΐδη να πλανάται ανά πάσα ώρα και στιγμή πάνω από το ποιητικίζον μαύρο χιούμορ.

Αν και σιχαίνομαι τους χαρακτηρισμούς που... δεν υφίστανται, αυτή είναι η πιο "σινεφίλ" ελληνική ταινία που θα μπορούσε να κάνει ένας εραστής του σινεμά. Που γνωρίζει τις αδυναμίες της, αλλά από την υπερβολική του αγάπη γι'αυτές, φωνάζει "άντε γαμηθείτε" και βαράει την κλακέτα.

Report this review