Pasolini ½

Εχεις μια προσωπικότητα σαν τον Παζολίνι μπροστά σου. Ας πούμε, ολοζώντανη. Και ξέρεις οτι μπορείς να τον έχεις διαθέσιμο για όσο χρόνο θες εσύ. Τί θα κάνεις; Αν το πρώτο πράγμα που σού έρχεται στο μυαλό είναι να τον βάλεις στην κουζίνα να καθαρίσει τρία μανταρίνια, να τα στίψει και μετά να πιεί το χυμό τους, τότε είσαι τεμπέλης. Στην καλύτερη.

Αν σε λένε Εϊμπελ Φεράρα, είσαι και ΨΕΥΤΟΕΣΤΕΤ τεμπέλης!

Τί έκανε λοιπόν ο τυπάς εδώ; Διάλεξε να παρουσιάσει το τελευταίο εικοσιτετράωρο της ζωής του μεγάλου Ιταλού δημιουργού, μέχρι τη δολοφονία του το Νοέμβριο του 1975. Αυτό. Μια παρουσίαση. Στεγνή, αποστειρωμένη, κλινική, οριακά αναίσθητη. Πέντε λεπτά πριν το τέλος, ψάχνεις να βρείς αν υπάρχει πουθενά ο Παζολίνι στην ταινία. Υπάρχει, κάπου εκεί, σε κάποιο καρέ, σωριασμένος και άψυχος - όπως ακριβώς τον ήθελε ο Φεράρα και στα προηγούμενα 75 λεπτά, όταν υποτίθεται πως βλέπαμε τον ΖΩΝΤΑΝΟ Παζολίνι... Και έτσι, όχι μόνο αφοπλίζει ένα δυνατό "μάγκνουμ" σαν τον Νταφόε (που προσπαθεί να κάνει όσα μπορεί περισσότερα, είναι εξαιρετικός ηθοποιός και αν ήταν μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ταινία για τον Παζολίνι αυτή θα έκανε παπάδες) αλλά σε κάνει να αναρωτιέσαι κάθε τρία δευτερόλεπτα ΓΙΑΤΙ να υπάρχει μια ταινία που α) δεν έχει καμία ιστορία να πεί, όταν όλα αυτά τα σκόρπια στοιχεία που εμφανίζει τα βρίσκεις αυτούσια με ενα απλό γκουγκλάρισμα, β) απλώς κάθεται και παρατηρεί τον κεντρικό της ήρωα να μην κάνει απολύτως τίποτα, παρά μόνο κάτι ψόφιες συνεντεύξεις όπου αναμασά αυτά για τα οποία μιλούσε με το ίδιο του το έργο (άρα μπορείς να τα αφουγκραστείς κάπου ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ), γ) είναι σκηνοθετημένη τόσο επιτηδευμένα και δεικτικά, που καταντάει αφόρητα συμβατική και επαναλαμβανόμενη και δ) δεν έχει καμία (μα ΚΑΜΙΑ) αφηγηματική οντότητα - καταλήγοντας, εξίσου τεμπέλικα, να πετάει ολόκληρα φιλμαρισμένα αποσπάσματα από το τελευταίο ανολοκλήρωτο έργο του Παζολίνι, στην απέλπιδα προσπάθειά της να καταλήξει μεγάλου μήκους...

Ευτυχώς, για τον Φεράρα, που υπάρχουν κάποιοι "σοφοί" που ο,τι και να κάνει θα τού κάνουν πίπες στις κριτικές τους, μόνο και μόνο επειδή είναι ο Φεράρα. Δυστυχώς για εμάς τους υπόλοιπους, που θέλουμε να βλέπουμε σινεμά με αρχίδια - και όχι αρχίδια σινεμά.

ΥΓ. Τι ΤΕΛΕΙΟ double-feature που κάνει το συγκεκριμένο με την άλλη την πιπάρα που σέρβιρε ο Φεράρα νωρίτερα στη σεζόν (letterboxd.com/panosk/film/welcome-to-new-york/)...

Report this review