Selma

Θα μπορούσα να σχολιάσω το αυστηρά κινηματογραφικό του πράγματος, όπου μπορείς να εντοπίσεις τα θετικά σημεία (το αξιόλογο production design, την περιποιημένη φωτογραφία, την εξαιρετικά μετρημένη ερμηνεία του πρωταγωνιστή Ογιέλογο), αλλά δε θα το κάνω γιατί το ίδιο το φιλμ μοιάζει να μην τα αποδέχεται. Κι αφού οι ίδιοι οι δημιουργοί του τα κατουράνε, θα τα κατουρήσω κι εγώ.

Το "Selma" είναι άλλο ένα ακτιβιστικά τραβηγμένο φιλμ-σύμπτωμα της εποχής. Οχι οτι ο ρατσισμός κατά της μαύρης κοινότητας στις ΗΠΑ είναι ενα τωρινό "κινηματογραφικό" φαινόμενο - απλώς τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε υποχρεωτικό statement κάθε... πολιτικού φιλμ που σέβεται τον εαυτό του απέναντι στη "βασιλευομένη" χολιγουντιανή δημοκρατία της Οπρα και του Ομπάμα.
Το "Selma" είναι το τέταρτο μέρος μιας σειράς ταινιών πάνω στο ίδιο θέμα ("Λίνκολν", "12 Χρόνια Σκλάβος", "Django Unchained" και "The Butler"). Από αυτές τις τέσσερις ταινίες, μονάχα αυτή του Ταραντίνο είχε τα... balls να προωθήσει επιθετικά και πρωτίστως κινηματογραφικά το θέμα του. Οι υπόλοιπες ήταν ξερά μαθήματα (αφρο)αμερικανικής Ιστορίας, γυρισμένα και αμπαλαρισμένα ως πολιτικά ντοκιμαντέρ. Εν ολίγοις, ήταν απλές παραδόσεις κειμένων (πολλά από αυτά χωρίς καν μια στοιχειώδη σεναριακή προσαρμογή!), υπό τη μορφή αναγγελίας μπροστά από μια κάμερα. Και μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, το "Selma" είναι και μια... θρησκευτική κορωνίδα, όπου οι - όποιες - αμφιβολίες του Λούθερ Κινγκ για την αποτελεσματικότητα μιας πορείας διαμαρτυρίας θα καμφθούν στο τέλος από έναν πύρινο λόγο στο όνομα του Jesus Christ and Lord and Savior, που έρχεται από τον ουρανό να ανοίξει "πυρ" στους κακούς λευκούς σατανάδες.

Προφανώς, οι λευκοί ήταν κακοί σατανάδες και το μήνυμα της ταινίας, όπως και των προηγούμενων, είναι δεκτό και το υποστηρίζω μέχρι παρεξηγήσεως. Αλλο αυτό, όμως, κι άλλο να επιλέγεις τη μονοδιάστατη εύκολη λύση του προφανούς κηρύγματος για να (ξανα)πείς τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να έχεις καμία διάθεση να μετατρέψεις την αξία των ιδανικών σου σε ενα ατόφιο και ειλικρινές κινηματογραφικό σύνολο.

Ειλικρινές, είπα; Α, συγνώμη, στο τέλος ο Λίντον Τζόνσον γίνεται "brother" γιατί υπέγραψε τη σχετική νομοθεσία - κι ας έστειλε τους υπόλοιπους "brothers" στο Βιετνάμ να γίνουν μπάρμπεκιου. Πολλά μέτρα με λιγότερα σταθμά, Οπρα μου. Αλλωστε εσύ κάνεις το κουμάντο.