The Babadook ★★★★

Μην παρασυρθείς θεωρώντας οτι αυτό είναι το cup-of-tea σου, εσύ, τυφλωμένε θαυμαστή-πρόβατο του ανεκδιήγητου Τζέιμς Γουάν, των εύκολων προχειροτήτων-απογόνων του "Blair Witch Project" ή των σπλάτερ τσίρκουλων τύπου "Saw".

Το "Babadook" ΔΕΝ είναι μια ταινία τρόμου, αλλά μια ταινία υποβολής στην ψυχανάλυση. Ο τρόπος με τον οποίο η Κεντ "μπερδεύει" το άβατο της γυναικείας ψυχοσύνθεσης με το "who the fuck is behind that door" είναι τόσο αξιοθαύμαστος, που μπορεί να σου προκαλέσει τον τρόμο χωρίς να τον έχει αυτοσκοπό. Και αυτό είναι μια μεγάλη νίκη για ενα φιλμ με τόσους πολυεπίπεδους εγκεφαλικούς λαβυρίνθους, που όσο αυτοί τείνουν προς την απλοποίηση, άλλο τόσο εσύ βυθίζεσαι στο υποβλητικό κινηματογραφικό της τρικ.

Ακούγεται αντιφατικό. Ναι. Αυτό, άλλωστε, είχε κατά νου και η Αυστραλή σκηνοθέτις. Να σου πεί μία ιστορία, ένα παραμύθι σχιζοφρενικό, πατώντας μονίμως γερά στο έδαφος ενώ εσύ νομίζεις οτι μονίμως βρίσκεσαι στον αέρα.

Ενα φιλμ μάγκικο, αν μπορείς να το δείς με την κυριολεκτική του αξία.