The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 ★★★½

Βλέποντάς το, πρωτοσημείωσα δύο πράγματα. Ενα, πόσο πολύ θα μας λείψει ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν. Δύο, οτι καλό είναι σε ένα franchise να κάνεις υπομονή γιατί - πλέον - όλα διορθώνονται.

Δεν είχα δεί τις προηγούμενες δύο ταινίες μέχρι πρότινος, φοβούμενος το γεγονός οτι είναι βασισμένα σε βιβλία για... teens, με κλεμμένες ιδέες από "Lord of the Flies", "Battle Royale" και δε συμμαζεύεται. Αν εξαιρέσει κανείς την αρχική ιδέα του πρώτου φιλμ, τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τα είδα back-to-back τις προάλλες, δεν ενθουσιάστηκα αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο με είχαν ψήσει για τη συνέχεια - οτι κάτι πραγματικά ενδιαφέρον έχει να πεί πριν κατεβάσει μια και καλή τα ρολλά.

Το πρώτο μέρος του "Mockingjay" πετυχαίνει διάνα στο να εκπληρώσει τις όποιες υποσχέσεις. Είναι "ζουμερό" πάνω στις απόψεις και τις ιδέες που απασχολούν την ιστορία, έχει γερό στήριγμα τους εξαιρετικούς ερμηνευτές του (ειδικά τον Χόφμαν και την - πλέον σε ρόλο-κατάκτηση - Λόρενς), έχει μία-δύο σκηνές αντάξιες μιας συναισθηματικά "γεμάτης" κινηματογραφικής προβολής (το μοντάζ του ανατριχιαστικού "Hanging Tree" τραγουδιού, ο βομβαρδισμός της βάσης των επαναστατών), έχει ρυθμό, ένταση και ανοιχτούς λογαριασμούς με τη "μεγάλη ιδέα".

Αν εκπληρωθεί και "σφραγιστεί" στο δεύτερο μέρος, τότε θα είμαι κι εγώ ολοκληρωτικά με το μέρους τους, κι ας μη με είχαν με το μέρος τους τα... districts των προηγούμενων.