The Theory of Everything ★★★★

Για τον Γκασπάρ Νοέ, ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα.
Για τον Τζέιμς Μαρς, ο χρόνος είναι με το μέρος μας!

Πήγα με μια, λανθάνουσα, εντύπωση οτι θα δω ένα οσκαρικό, τύπου melodrama, σαπουναρισμένο και μελετημένο μέχρι το τελευταίο καρέ να κρατήσει κάθε κυρία "Μπρούσκου" καθηλωμένη στο καθισματάκι της.
Εφυγα, με την εντύπωση - καθαρή πλέον - οτι είμαι προπέτης, προκατειλλημένος και αθεράπευτος ξερόλας. Για το φιλμ του Μαρς είναι σινεμά καθαρό, απλό, τίμιο, "χυμώδες", χωρίς να προσποιείται το "μεγάλο" και το "βαθυστόχαστο", χωρίς να πουλάει τα γνωστά φύκια, χωρίς να υπερθεματίζεται σε σχέση με αυτό που πραγματικά έχει να κάνει ως story. Με αυτό τον τρόπο, καταλήξει ένα μεγάλο "μικρό" φιλμ, από αυτά που αποχαιρετάς με δάκρυα στα μάτια για την μεγάλη τους καρδιά και τη σφραγίδα γνησιότητάς τους. Ναι, αγαπάνε το θεατή. Πόσο "γουάου" ακούγεται αυτό σήμερα;

ΥΓ. Στην τελευταία σκηνή κρατήθηκα με το ζόρι, δε με πήραν πλήρως τα ζουμιά, γιατί έπρεπε να συγκρατήσω τις σκέψεις μου. Δεν έπρεπε να το κάνω.
ΥΓ2. Ο Ρέντμεϊν κανονικά θα έπρεπε να έχει λάβει ταχυδρομικώς ήδη το Οσκαρ του. Αλλά, ατυχώς, δεν παίζει στο... "αριστούργημα".
ΥΓ3. Η μουσική του Γιόχανσον έχει γραφτεί για τους αγγέλους (cheesy, αλλά ναπαναγαμηθειτε).
ΥΓ4. Δεν υπάρχει δεύτερο-τρίτο-τέταρτο επίπεδο. Είναι αυτό που βλέπεις και αισθάνεσαι. Αυτή είναι η σπουδαιότητά του.

Report this review