The Tribe ★★★★

Από τη στιγμή που έπεσαν οι τίτλοι, είχα στο μυαλό μου ένα μονάχα ερώτημα. Είναι θεμιτό η πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλαστική προσπάθεια στη νοηματική να αφορά μια κοινωνική (λέγε με πολιτική) βαναυσότητα του σήμερα; 'Η μήπως είναι μια exploitation προσπάθεια σκηνοθετικού εντυπωσιασμού, που περιτυλίγεται στα εξαιρετικά μονόπλανα;

Εκανα πολλές μέρες να δώσω απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα. Εψαξα, ρώτησα, συζήτησα. Και κατέληξα στο γεγονός πως είναι ένας μάλλον τίμιος παραλληλισμός, αυτός της "βουβής" κοινωνίας που πνίγεται στη βία και τη σκοτεινιά, που υπάρχει και δραστηριοποιείται μέσα σε ενα περιβάλλον ζούγκλας, χωρίς ταυτότητα και χωρίς ουσιαστικό "αύριο" με την πραγματικότητα της μερίδας αυτής των ατόμων με προβλήματα ακοής. Είναι, στην ουσία, δύο πραγματικότητες που μπλέκονται κυνικά για να μιλήσουν για την ίδια ιστορία, να εξετάσουν μια - σκληρή μεν, δυστυχώς συνηθισμένη δε - περίπτωση.

Ετσι, το φιλμ καταλήγει να κοιτάει πίσω από το προπέτασμα του σοκ της εικόνας του. Δεν είναι μια ταινία για κωφάλαλους, είναι ο σπασμένος καθρέφτης ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. Και ο Σλαμποσπίτσκι (σε απόλυτη συνεργασία με τους ηθοποιούς του) καταφέρνει να το αποδώσει αυτό στην εντέλεια - ακόμα κι αν η προσήλωσή του πολλές φορές του γυρνάει την πλάτη στη διάρκεια του φιλμ (υπάρχουν σκηνές που θα έπρεπε να είχαν ψαλιδιστεί καθώς η στασιμότητά τους δεν εξυπηρετεί την πλοκή, που θα έπρεπε να τρέχει σαφώς γρηγορότερα...).