Trainwreck ★★★★

To νέο - και καλύτερο όλων - φιλμ του Απατοου μοιάζει με σαδιστική διαδικασία επαναλαμβανόμενης εκτέλεσης. Τρως τις πρώτες δυο-τρείς σφαίρες, κάνεις να σηκωθείς και τρως στο καπάκι άλλες τόσες. Μέχρι να τελειώσει, έχεις γίνει σουρωτήρι. Και ναι, αυτό ΕΙΝΑΙ καλό.

Το κείμενο που παραδίδει στο "Trainwreck" ο Απατοου είναι κάτι το ασύλληπτο. Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο που να αφήνει κάτω έστω και μία ατάκα, αφού έχει παιχτεί τέτοιο ανεξάντλητο όργιο έμπνευσης, υποστηριζόμενο από εξίσου εξαιρετικό κωμικό timing. Το χιούμορ εδώ έχει σπάσει όλα τα δεσμά - κυρίως αυτά της αμετροεπούς καφρίλας που ευτυχεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να μην είναι ένας εύκολος αυτοσκοπός για το φιλμ. Τα πάντα γύρω από τα όσα θέλει να αστειευτεί/χλευάσει/αποκαθηλώσει ο Απατοου είναι οργανωμένα και ταιριασμένα σχεδόν αψεγάδιαστα, χωρίς μάλιστα να έχει καν την υποστήριξη μιας αληθινά πρωτότυπης ιστορίας να διηγηθεί. Ναι, το έχεις ξαναδεί, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ποτέ ΤΟΣΟ αστείο.

Η Σούμερ είναι γεννημένη γι'αυτό που κάνει και το δείχνει. Ο χαρακτήρας της μπαίνει με δόξα και τιμή ψηλά στο ράφι των καλογραμμένων ηρώων της βιβλιοθήκης του Απατοου, όπως και ο - μάλλον φλώρος - γιατρός του Χέιντερ. Και όπως είναι - σχεδόν - αναμενόμενο, ΟΛΟΙ οι δεύτεροι ρόλοι μπαίνουν και κάνουν τη διαφορά σε κάθε καρέ κλέβοντας τη "φωτιά": η Σουίντον, χωρίς αντίπαλο στις σκηνές της, ο ΛεΜπρον Τζέιμς της γνωστής φίρμας "μπασκετμπολιστών από το Κλίβελαντ", η αλαφροΐσκιωτη βοηθός της Βανέσα Μπάιερ - ακόμα και ο ρακοσυλλέκτης που σκάει κάθε τρείς και λίγο έχει απόλυτη υπόσταση και ορισμένες ατάκες πραγματικά διαμάντια! Ολοι τους φτιαγμένοι και τοποθετημένοι στο χώρο, σαν αγάλματα σε καίριες θέσεις ενός μουσείου εκμάθησης κωμικού timing και - ας το παραδεχτούμε - ενήλικης ευαισθησίας.

Προφανώς, δεν είναι το "Annie Hall" (ούτε και το... "Manhattan", κι ας μοιράζεται μαζί του το πιο βιτριολικό σινεφιλικό pun που έχεις ακούσει ποτέ για τον Γούντι Αλεν!). Δε θα μπορούσε να είναι άλλωστε, ούτε νομίζω οτι το επεδίωξε κιόλας. Είναι, όμως, για τον Απατοου η κωμωδία της ζωής του. Από αυτές που μοιάζουν και με τις δικές μας, βέβαια...