Wednesday 04:45 ★★★½

Ηρθε η ώρα για το πρώτο εγκεφαλικό: η ταινία του Αλεξίου είναι ταινία ΕΙΔΟΥΣ. Ελληνική. Συνδυασμός που είχες ξεχάσει πως υπάρχει από την τελευταία φορά που μια ελληνική κωμωδία δικαίωσε τον χαρακτηρισμό της, το 1984.

Το είδος είναι το γκανγκστερικό δράμα. 'Η, με μια επίφαση νεο-νουάρ (χωρίς να προσδιορίζεται απόλυτα). Είναι, όπως και να 'χει, μια ταινία με ξεκάθαρη πλοκή, χαρακτήρες κανονικούς και πλήρεις, ρεαλιστικό αφηγηματικό σύμπαν και με κόκκινες γραμμές τα διπλά-τριπλά "πίσω από τις λέξεις" μηνύματα. Υπάρχει, κοντολογίς, ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ. Ενίοτε αποπνικτική κάτω από το βάρος της υποχρεωτικής μουντάδας που επιβάλλει το στόρι και άλλοτε εκθαμβωτικά κινηματογραφικής. Με την ήρεμη δύναμη στο τραχύ προσωπείο συγκρατημένης... ζοχάδας του Στέλιου Μάινα, στα πρότυπα ενός μελβιλικού ήρωα. Με μια διεύθυνση φωτογραφίας για σεμινάριο που θα ζήλευε ο - παλιός - Μάικλ Μαν και ένα αυστηρά μελετημένο καδράρισμα που πιστώνεται στον ξέφρενα δημιουργικό σκηνοθέτη του. Τουτέστιν, η όψη της ταινίας μπορεί και να ρίξει σαγόνια κατά τη διάρκεια της προβολής.

Ωστόσο, δύσκολα προσπερνάς σεναριακές λακούβες ή (συν)καλυμμένα κλισέ (το επεξηγηματικό voice-over του τέλους, η πάσης φύσεως λύτρωση που συνοδεύεται απαραίτητα από μια έκρηξη βίας, ορισμένες ατάκες-γνωρίσματα λούμπεν στοιχείων όπως η περσόνα του Τζουμάκη), ειδικότερα όταν η διάρκεια του φιλμ δε δικαιολογεί την ύπαρξη των περισσότερων από αυτά. Η τελική αίσθηση, όμως, λειτουργεί υπέρ ακόμα και αυτού του σεναρίου και, επιτέλους, υπέρ του ίδιου του νέου ελληνικού σινεμά ΠΡΟΤΑΣΗΣ.

Report this review