Wild

Από όλα τα true stories που ξεκοκκάλισαν φέτος, αυτό του "Wild" είναι το πιο ρηχό, ανέμπνευστο, ανάξιο περαιτέρω λόγου και κριτικής.

Είναι κάτι που, από κατασκευής, δε σηκώνει ανάλυση. Η Ρις Γουίδερσπουν (που μετά βίας καταφέρνει να παίξει λίγο καλύτερα από το σακίδιό της) εφορμά στην άγρια εξοχή ενθυμούμενη το θάνατο της μάνας της, τα drugs που κατέβαζε με τους κουβάδες και τα ευκαιριακά της γαμήσια εντός γάμου. Θα μπορούσε να είναι ενα αδίστακτο δραματικό προτρέτο μιας πεθαμένης αντι-χιπικής Αμερικής. 'Η ενα ψυχοσωματικό οδοιπορικό στη χαμένη ευκαιρία. 'Η μια μαύρη σάτιρα των λυτών δεσμών της ιερής οικογένειας. Αλλά μάντεψε, δεν ΑΝΤΕΧΕΙ να είναι τίποτα από όλα αυτά.

Γιατί απλώς δείχνει πράγματα. Τί σημαίνουν, χέστηκες. Σε τί αποσκοπούν, χέστηκες. Δε συμμετέχεις πουθενά. Και, όχι, δεν είναι η "αποστασιοποίηση" το ζητούμενο φίλε μου μπρεχτικέ. Είναι απλός ένα μνημειώδες τίποτα σε 115 λεπτά - ακόμα και ο γράφων το τίποτα αυτό, Νικ Χόρνμπι, ίσως αυτή τη στιγμή να σκέφτεται ακόμη τί θα έπρεπε να είχε αλλάξει.

Report this review