Winter Sleep

-Πωπω, αριστούργημα!
-Αλήθεια;
-Ναι, σου λέω, μια πραγματικά αριστοτεχνική μελέτη πάνω στην αμφισβήτηση των ανθρώπινων σχέσεων και του άβατου της απόλυτης μοναξιάς, με στοιχεία δανεισμένα από τις μεγάλες στιγμές του Τσέχοφ και του Μπέργκμαν.
-Ποιά σκηνή σ'άρεσε περισσότερο;

(παύση τριών δευτερολέπτων)

-ΕΙΧΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ;

Και εδώ, συνοψίζουμε για το... αριστούργημα του Τσεϊλάν. Τρείς ώρες κι ένα τέταρτο, οι χαρακτήρες κλείνονται σε διάφορα σπιρτόκουτα και ανακυκλώνουν τις ίδιες και τις ίδιες συζητήσεις, σε μια προσπάθεια του αθεράπευτα κουραστικού σεναρίου να βγάλει ξύγκι από τα παραπάνω "δάνεια". Δεν υπάρχει, σαφώς, κανένας απολύτως συσχετισμός. Το φιλμ ξεχνάει οτι είναι... ταινία, μετά τα πρώτα 90 λεπτά, όταν και πλέον αφήνεται στην ατέρμονη επανάληψη των ίδιων απελπιστικά μονότονων μοτίβων.
Με λίγα λόγια, ξεχνάει οτι απευθύνεται σε κάποιον θεατή. Προτιμά να αφοσιωθεί στο "θεάρεστο" φεστιβαλικό του έργο και να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Ευτυχώς που, ενίοτε, βγαίνει έξω στο υπέροχα κινηματογραφημένο φυσικό τοπίο της Ανατολίας, μπας και πάρουμε καμιά ανάσα. Οσοι μένουμε ζωντανοί κατά τη διάρκεια, δηλαδή...