A United Kingdom ★★★

De jaren van kolonisatie in Afrika moeten verschrikkelijk en verwarrend zijn geweest voor alle oorspronkelijke bewoners. Moet je je voorstellen: een hoop mannen van andere huidkleur komen naar je land met vreemde kleding en technologie, en claimen je land compleet. Zowat een alien-invasie.

Helemaal in de Britse gebieden. Die doen extra vreemd van zichzelf. Zij zijn strikt, gefocust op regels en doen alles in naam van de koningin. Die blanken introduceerden 'apartheid', een woord wat onlosmakelijk aan Nederland is gekoppeld, maar niet echt Nederlands voelt. Als ik nu denk aan ons landje, zie ik een multiculturele samenleving - al begint die apartheid steeds meer naar binnen te kruipen.

In de tijd van de hekken rondom Europa en de minderheidscultuur die zit tegenover de vluchtelingen van vooral buiten Europa, is A United Kingdom (2016) een interessante film. Want het verhaal van de film draait om het breken van de 'apartheid' in het premoderne Botswana - het land ter noorden van Zuid-Afrika.

En wat is de reden van de doorbraak? De liefde tussen een zwarte man, toevallig troonopvolger van zijn land, en een lieve, blanke Engelse meid. Maar in deze biopic willen ze zoveel vertellen, dat ze eigenlijk geen tijd nemen om dit liefdesverhaal te vertellen. Concreet: aan het begin kende ze elkaar nog niet, maar op minuut 15 willen ze al trouwen.

Normaal is dat prima voor zo'n film, maar in A United Kingdom is elk volgende moment gebouwd op die liefde. Wat er eigenlijk gebeurt, is dat ze er simpelweg vanuit gaan dat je wéét dat ze verliefd zijn. Echt laten zien doen ze niet.

Het echte liefdesverhaal zit in de anti-rascisme-boodschap. Het heen-en-weer-geslinger van het tweetal tussen het nette, met smog bedekte Londen en de leegte van Afrika, is het meest identificeerbare beeld wat we die moderne witte mannen in het veilige land kunnen geven.

Hopelijk zien we als samenleving de fout in rondom het vluchtelingenbeleid en worden we net zoals het na-oorlogse Europa: open voor oorlogsslachtoffers.