Confessions of a Shopaholic ★★★

Een ernstig verslaafde shopper gaat werken bij een financiëel blad. Ironisch, want Rebecca zit zelf ernstig in de geldproblemen. Ook nog is ze verliefd op de hoofdredacteur. Als dat maar goed gaat...

Met zo'n synopsis klinkt het meer als een ernstig drama dan een romantische komedie. Voor de duidelijkheid: Confessions of a Shopaholic (2009) heb ik volledig vrijwillig uitgekozen om te kijken in mijn eentje.

Het heeft alle clichés die je verwacht. Daar tegenover staat een applaus van een groep tot leven gekomen paspoppen. Ook zag ik halverwege dat de hoofdredacteur gespeeld wordt door Adam uit Adam (2009). Sinds die realisatie kon ik het autisme in zijn ogen niet meer wegdenken.

Confessions of a Shopaholic is een echte zwijmelfilm. Zoveel shoppen; het is een droom voor vrouwen. Wegrennen voor verantwoordelijkheden, problemen die redelijk makkelijk opgelost konden worden door eerlijkheid en andere gekke dingen.

Vooral verbazingwekkend hoe ze omging met haar verliefdheid. In eerste instantie laat ze het nauwelijks merken. Dan, het moment dat - eerst wat ongemakkelijke, nu ineens zelfverzekerde - meneer hoofdredacteur haar speciaal laat voelen (door letterlijk te zeggen dat ze speciaal is), kan ze niet anders dan constant aan hem denken.

En bij de volgende zoenscène stond ik versteld van hoe blijkbaar dat vrouwelijke hoofd denkt. Want het is best gezellig, maar wat zij allemaal zien als voorwaarden en belangrijk vinden... "Ugh je bent niet goed gekleed." Dan blijkt dat hij dat expres doet maar er wel heel veel vanaf weet.

Het zijn die kleine details die een vrouwelijke schrijver en regisseur erin kunnen verwerken. Ik begrijp nu wel waarom die vrouwen zo erg smachten naar hun romcoms. Ze zijn echt op maat voor ze gemaakt, zoals (discussieerbaar) alle andere genres de mannelijke (liefdes)interesses behandelen.

Leuke ervaring.