Jumanji ★★★★★

I'm back, bitches!

Twee jaar geleden keek ik Jumanji vier dagen achter elkaar. Deze keer kijk ik die film nóg eens zes keer! Het scheelt dat ik hem dan ook errug leuk vind.

Zie het eens als tijdreisfilm. De film begint toch in jaren '60, voordat we 35 jaar vooruit springen. Robin Williams keert kinderlijk terug uit de jungle, verdrietig om de veranderingen. Alles is ouder, viezer en niemand kent hem meer. Er zijn nog drie lotgenoten in die eenzaamheid. Samen moeten ze het bordspel aller bordspellen afmaken.

Fantastisch aan Jumanji is de kleine setting die grote gebeurtenissen meemaakt. Het dorp of zelfs het grote huis staat centraal. Alles wat uit dat spel komt, verwildert de omgeving. Ze bevechten megamuggen, reuzespinnen, binnenkrokodillen en huisleeuwen. Hoe kun je hier nu niet van genieten?

Het hele huis is op het einde nauwelijks te onderscheiden van een bebost stukje Amazone. Die random dingen die maar uit het bord komen lijken maar even invloed te hebben, maar komen telkens terug om nog eens een keer extra chaos te creëren. En die politieagent als een goede comic relief: het is geweldig.

Over de cgi van de dieren hou ik nu wel over op. In 1995 was dat gewoon nog niet zo goed ontwikkelt. Ik kon mij compleet onderdompelen in het stadje en vergat het ook snel. Hoe mooi is het om te zien hoe iedereen in complete angst nog snel probeert in de "Sir Sav-a-Lot" noodrantsoen te halen.

Alleen... ik moet hem over tien minuten wéér kijken. Zoveel zin heb ik daar ook weer niet in.